RozeMarijn

Hierboven had eigenlijk koolraap moeten staan in plaats van knolselderij. Maar mijn biologische groentenleverancier had geklutst bij de levering. P. had de groenten opgeborgen, dus ik wist van niets. Ik pakte mijn koolraap in de middag om hem alvast te raspen, toen ik tot de ontdekking kwam dat het stiekem geen koolraap was. Nadat ik klaar was met mijn hoofd tegen de muur te bonken (ik ben er niet zo’n liefhebber van, snapt u), herpakte ik mezelf en ging aan de slag met de knolselderij voor onderstaande tortilla. Een verrassend lekker resultaat. De knolselderij doet het gezellig met de zoete uitjes en de zoute olijven. Mag het trouwens wel een tortilla heten, als er geen aardappel in zit? En zonee, hoe noem ik het dan, wijsneus?

knolselderij, ong. 600 gr., in kleine sliertjes geraspt.
8 uitjes, van die kleine platte of sjalotjes
balsamico
2 theelepels honing
3 eieren
flinke hand geraspte kaas
kleine pittige olijfjes, bijvoorbeeld taggia

Verwarm de oven voor op 175 graden (niet hetelucht).

Stoof de sjalotten op laag vuur min of meer zacht. Blus af met een scheut balsamico, laat dit verdampen en voeg de honing toe. Bak door enkele minuten. Voeg nu de knolselderij toe en schep om, doe dit de komende 15 minuten op laag vuur.
Klop de eieren los in een kom en voeg dan het knolselderijmengsel en de eieren samen.

Vet een lage taartvorm van 28 cm. doorsnede in met wat olie en verdeel het mengsel over de vorm. Bak de tortilla gaat in ongeveer een kwartier. Wanneer de tortilla droog is, verdeel je de kaas erover en de olijfjes en zet je het nog even onder de gril.

Lekker met een stuk brood en een groene salade.

Ik heb een opzienbarende onthulling. Het zwarte gat blijkt zich te bevinden in mijn stofzuiger. Ik zat er met mijn neus bovenop toen een babysok van onder een kast vandaan, zo in mijn stofzuiger verdween. Bij grondig onderzoek van de stofzuigerzak was echter geen sok te vinden. En hij lag ook niet stiekem weer onder de kast.
Het was dan wel weer een van de stomste sokken die T. heeft. Dus Uri Geller, eat your heart out.

Niet lang daarna gingen we over tot meer aardse zaken: stemmen. Van de week nog zag ik een oproep in Leiden om blanco te gaan stemmen als protest voor mensen die duidelijk willen maken dat ze zich door geen partij vertegenwoordigd voelen. Dat begrijp ik niet. Als je uit twaalf te kiezen partijen er geen kan vinden die in de buurt komt van hoe jij denkt over mens en maatschappij, dan vraag ik me af of je in de rest van je leven wel in staat bent tot het sluiten van compromissen. Vinden dat een partij volledig moet aansluiten bij je denkbeelden, wil het in aanmerking komen om op te stemmen, is mijns inziens doorgeschoten individualisme.

Na deze dynamische gebeurtenis -er was nog een ander iemand in het stembureau dat 200 meter verderop lag-  was het natuurlijk tijd voor koffie. De beoogde cappuccino werden 2 latte’s, want ik liet de koffie te lang doorstromen en had teveel melk op het vuur gezet.

Slechts 1 antwoord mogelijk:

a. Ik heb plotsklaps een fascinatie ontwikkeld voor alcoholvrije nepbubbels met aarbeiensnoepjessmaak en eet daar het liefst vette snacks bij.

b. We hadden onze handen nog niet vol genoeg aan onze lieve schattige, doch rebelse babypuber en oops nummer twee is al onderweg.

c. Ik word tante!

Zou het merendeel van mijn lezers niet weten wat ze aanmoeten met anchopepers (maak er mole mee!) of suddert men liever in de anonimiteit? Of nog een derde optie, Sid wil zo graag de pepers dat hij de virtuele deur naar mijn site gebarricadeerd heeft.

Van ‘t weekend laat ik de random number generator los op de aanmeldingen, maar ik kan tot nu toe nog af met een dobbelsteen.
Reageren kan dus via een reactie of een mailtje tot en met vrijdag.

Bananenhangop met kaneel

Voor 2 porties

1 liter (bio) karnemelk
1 banaan
1 flinke theelepel kaneel

Pureer de banaan met een paar lepels karnemelk. Giet dit in een hangopdoek, samen met de rest van het pak karnemelk en de kaneel. Laat de hele dag of nacht uitlekken. Zorg dat je de doek hoog genoeg hangt, of dat je de kom onder de doek vaak genoeg kan legen.

Vroeger, toen mijn moeder nog een puber was, bestond het museum van Volkenkunde in Leiden ook al. Ze zat altijd te vozen met haar toenmalige vriendje bij de vijf boeddha’s, vertelde ze.
Dat vind ik zo’n leuk verhaal, dat ik sinds ik dat weet, regelmatig even binnenloop en de boeddha’s gedag zeg.
Gisteren was ik voor het eerst met T. in het museum. De boeddha’s konden zijn goedkeuring wel verdragen en werden gelabeld met het welbekende ‘pp’. Dat zegt hij tegen alles wat groot is en op een dier lijkt in zijn beleving.
T. wilde ook intieme dingen doen bij de boeddha’s, namelijk mama’s shirt naar beneden trekken. Dat vond ik daarentegen niet zo’n geslaagd idee.

Vanwege de tijdelijke tentoonstelling over de maya cultuur verkoopt Volkenkunde zakjes ancho pepers, in Nederland moeilijk te krijgen. Tertia haalt ze altijd uit de VS.
Ik heb twee zakken meegenomen, eentje voor mezelf en de ander voor een lezer.

Zo kan ik gelijk een leuk onderzoekje houden. Ik heb niet te klagen over vaste lezers, maar ik weet slechts van een handjevol wie ze zijn.
Dus als je kans wil maken op de zak ancho pepers, stuur dan een mailtje of post een reactie (hieronder) en vertel (indien ik dat nog niet weet) wie je bent en hoe je bij mijn blog terecht bent gekomen.

farfalle voor 2 personen
2 handjes rode linzen, goed gewassen
1 kleine ui, fijngesneden
1 teen knoflook
1/2 courgette, fijn geraspt
3 peperoncini
1 eetlepel (gedroogde) rozemarijn
1 kneepje citroen
1/2 paprika, in kleine blokjes
1 blik gepelde tomaten
zout
1 potje crème fraîche

Fruit de ui in olijfolie, als deze zacht is, doe je hetzelfde met de paprika. Voeg de courgette en de linzen toe als de paprika bijna zacht is. Roer om en doe er de tomaten bij plus een glaasje water. Kook ondertussen de pasta.
Vijzel de rozemarijn met de knoflook en de pepertjes en doe dit bij de saus.
Als de linzen kapot zijn geweest en gaar, lepel je de crème fraîche erdoor en het citroensap door. Voeg zout naar smaak toe.
Parmigiano reggiano of grana padano is optioneel.

Ik had zoals voorgenomen even tijd voor mezelf genomen. En het waren twee fijne uren. ;)

Ik struinde wat op de markt. Sloeg daar een marktkoopman gade die wel zin had in een schunnig gebbetje met twee pubermeisjes, die voor een etalage van een pornotheek stonden te giechelen. “Hee, jullie hebben daar toch niks gekocht hè? Ik kom het controleren hoor.”
Even later zag ik voor de tweede maal deze week de jasloze Lennon look-a-like lopen, die iets te nonchalant rond liep met zijn SP-sjaal met precies de tomaat naar voren pronkend.
Bij Tucker Box kocht ik red onion chutney-chipjes en clotted cream. Bij Van Manen Aan Tafel een groentenmesje en een olijfhouten lepeltje om olijfjes en kappertjes uit het potje te halen.
Wat ik ook nog op de markt kocht, laat Thijme jullie zien.

Bij de chipjes drinken we een lekker donker biertje.

Shit P., je bent vergeten de wekker te zetten. Een beetje versuft hmmt hij wat terug. Hoezo? Ik blijf stil, nadenkend. Geen grapjes nu, pfff. Ik maak geen grapje, het is half acht en hij moet toch naar werk? Maar het kwartje valt, zaterdag!
Ineens wakker en vrolijk door deze meevaller, kruip ik nog even tegen hem aan. Ondertussen komt er al wat gepiep uit de babyfoon. We bereiden ons voor op een nieuwe, actieve dag.
T. zit namelijk in de babypubertijd. Dat ziet er ongeveer als volgt uit: lekker aan mama’s haren trekken, je optrekken aan het wijnrek, aan de pannenlappen hangen, de deegroller in je mond willen stoppen, de versterker harder zetten, niet op de commode willen liggen en woest worden als je ouders willen dat je wel even blijft liggen, tegen de tafel aan gaan staan, omdat de afstandsbediening erop ligt en lekker onbezorgd zijn over de gevolgen die het heeft als je wiebelende beentjes het opgeven…. and so on.
Ik denk dat ik dit weekend maar even een tripje naar de stad in mijn eentje plan. In ieder geval voor een nieuwe zeef en voor een nieuwe wijntap.

Het laatste glaasje wijn perste ik uit de Italiaanse tap gisteren. Ik hield ‘m nog even diagonaal, schudde wat en zo kwamen de laatste druppels er nog uit. Voor het weekend had ik al een rood korstkaasje in huis gehaald. L’amour rouge dit keer, een bio kaasje, die smelt op je tong.