“Ik kan niks leukers bedenken dan op zaterdagavond de douche schoonmaken.”
“Hè shit, je was me voor…”
“Oh sorry, hadden we moeten loten?”
U ziet het, huize RozeMarijn is het epicentrum van het dynamische zaterdagavondleven.
Gelukkig hadden we wel wasabisnacks.
Op de grond gooien is het nieuwe eten, aldus T. Monter pakt hij een stukje brood, zwiept zijn arm naar de zijkant en als een grijparm laten zijn vingertjes het weer los.
Na nog wat vruchteloze pogingen er brood, danwel rijstwafel belegd met duindoornjam in te krijgen, geef ik het op.
T. hangt voorover in zijn stoeltje te kijken hoe mama zijn brood bij elkaar veegt. Als ik in een baldadige bui zou zijn, legden we bij wijze van spelletje het brood weer tot één geheel met al die verschillend gevormde stukken.
Maar dat doen we niet. We lachen wat naar elkaar en ik ga maar eens wat aan dat oranje geworden pyamaatje doen.
Voetbalplaatjes. Het woord kan ik nu al niet meer horen. Bij de supermarkt in mijn buurt staan dranghekken met voorgedrukte spandoeken ‘hierachter mag je om plaatjes vragen’. Maar ondertussen zijn die kinderen zijn die kinderen op de roltrappen, onderaan de roltrappen, naast de lift, in (!) de lift, bij de kassa’s en op allerlei andere plekken te vinden, behalve achter de dranghekken.
Jammer.
Ik zeg na de welbekende zegeltjesvraag maar snel ‘en ook geen foebelplaatjes’. Dan hoef ik ook niet vijf basisscholers van mijn benen af te plukken die elkaar ondertussen beconcurreren.
Laat mij alsjeblieft nog even in de waan, dat ik het mijn kind later niet toesta om -als ware het een naschoolse activiteit- bij de lokale supermarkt om items te leuren.
Moet AH zich nu schamen dat ze die kinderen op deze manier op de been brengen en hun overig winkelend publiek ermee lastigvallen of de ouders die het toestaan dat ze op deze manier hun vrije tijd invullen?
Of ben ik nu een zuurpruim?
Gisteren kwam mijn moeder even aanwaaien. Met cannoli van het eerder genoemde Bocconi. Bevinding? Die van haar (ergo mijn moesk) smaakt beter. Dat wil zeggen; die ene keer dat ze het maakte smaakten ze fantastisch en blijkbaar onovertrefbaar.
Vandaag kreeg ik bezoek van twee prachtdames. P. kwam met haar U. en nam als cadeautje een basilicumplantje mee. Thijme kreeg een lieflijk doosje met blokjes.
Ik ben blij weer terug in de stad te zijn. Het was prima wonen een dorp; een goede pizzeria, het eiland om lekker te wandelen. Maar laten we wel zijn, elke keer drie verdiepingen omhoog en omlaag in het portiek en telkens hetzelfde rondje door het dorp is niks voor mij.
Ik wil graag kiezen waar ik vandaag weer heen ga lopen en rol mijn boodschappen het liefst zo naar binnen.
Gistermiddag belandde ik met mijn gezelschap in de Burgsteeg, alwaar ineens twee nieuwe winkels geopend waren. Eentje waar ze koffie en thee verkochten en je het ook kon afhalen en de ander waar wij naar binnen gingen, de kleine espressobar en traiteur Bocconi. Met een Siciliaanse uitbater staat er natuurlijk een vitrine met cannoli en andere zoetigheden. Ongevuld helaas, want het was al laat op de zaterdag. Daar moet ik dus snel nog maar eens voor terug komen. De cappuccino was er prima.
De pasta’s worden gemaakt van het biologische kamut (”oergraan”) en de polenta van bio griesmeel. Je kunt er verse pasta’s kant-en-klaar afhalen, maar ook om zelf thuis nog te koken. Keuze uit verschillende sauzen.
Tramezzini serveren ze er ook, voor zover ik weet is dat het enige punt in Leiden waar je die kunt krijgen.
En stukjes pizza, tiramisù, crespelle, smoothies, olijfolie uit vat… ik zou haast selectief vergeten dat ik een beetje rustig aan moet doen met geld, zo na de verhuizing.
Ik nam een zak orzo mee voor thuis.
Oftewel ‘winterbloemen’. Een lekker zachte, jonge wijn van wijnhuis CAVIT. Kost ongeveer 6-7 euro. Vermoedelijk amper meer te krijgen, want hij moet jong gedronken worden.
Maar bij deze heb ik het voor mezelf gedocumenteerd voor later in het jaar.
Ik begrijp dat u niet massaal geïnteresseerd bent in hoe leuk mijn baby wel niet is. En ik snap dat ik de enige ben die bij het zien en herzien van onderstaand fimpje in katzwijm valt.
Maar… het gaat wel over het genieten van eten. Over frustratie als het eten ineens weg is, over hengelen naar een bakje hummus buiten beeld. En zeg nu zelf, die zucht bij seconde 28 is toch werkelijk briljant?
Was het niet C. te E. die zei dat de knoflooksaus van ene S. uit L. als een slechte B-film was? Het bleef maar vervolgen krijgen….
Mijn knoflookkwestie krijgt ook vervolg, maar wel een geinige. Ik schreef eerder over de kwaliteit van knoflook en hoe je moet zoeken naar een lekkere bol. Bij Sligro kocht ik een hele streng waar ik ontevreden over was. In reactie daarop schreef Dhr. Johannes van der Meulen (werkzaam bij de groentenleverancier Smeding) dat hij een demopakket knoflook voor me zou laten afleveren bij Sligro in Leiden. Het was een grote doos gevuld met gerookte knoflook, semi-verse knoflook, een aantal soorten gedroogde knoflook (wat het verschil er precies tussen was weet ik niet, kwam allemaal uit Argentinië), knoflookstengels, roze Franse knoflook, een pot knoflookpuree en potten gepelde knoflooktenen.
De laatste twee zijn op basis van geur direct terzijde geschoven. Ik doe Dhr. van der Meulen er geen plezier mee door er bijvoeglijke naamwoorden aan te hangen, maar laat ik het erop houden dat P. -die een paar meter verder zat- not amused was na het openen van de potten. Of ik dat even buiten in de sneeuw kon gaan doen?
De roze Franse vond ik hetzelfde als de vorige keer; niet lekker. Muf, grottig, droog. De andere gedroogde en de gerookte waren matig, de verse en de stengels waren okee.
Ik maakte 3 knoflooksauzen met dezelfde basis, maar verschillende soorten knoflook. Ik gebruikte alleen de knoflook die ik goed genoeg vond. Er volgt nog een experimentje met bruschetta.
Het ging wel, maar ik blijf toch maar bij de knoflook waarvan ik weet dat ik ‘m echt lekker vind. Lekker, zonder mitsen en maren. De blauwe super verkocht overigens een aantal jaar terug hele fijne rode Spaanse knoflook onder de noemer biologisch. Helaas al een tijdje niet meer.
Nu kan ik concluderen dat de meeste bollen die verkocht wordt nogal sjofel zijn of dat ik hyperkritisch ben als het op de knoflook aankomt.
Dat de gemiddelde consument vrijwel geen knoflook gebruikt, omdat ze het niet lekker vinden (dat weet ik, omdat ik in mijn omgeving de bollen heb proberen te slijten) vind ik een redelijke aanwijzing in de richting van die vraag.
De knoflookkwestie behelst niet de vraag of je sociaal gezien wel veel en vaak knoflook mag eten. Dat mag namelijk gewoon. Het is gezond, net bereid ruikt het heerlijk en het is bijzonder smaakvol. En als iedereen het veel en vaak zou eten, dan zou niemand last hebben van andermans the day after knoflooklucht.
Nee, de knoflookkwestie is iets anders; namelijk het grote vraagteken boven mijn hoofd die daar al een tijdje hangt, omdat er tegenwoordig bijna nergens meer goede knoflook te krijgen is. Je moet haast op pad gaan uitgerust met een loep.
In de supermarkten ligt eigenlijk altijd wel oude knoflook. Maar bij de groentenboeren ben je helaas ook niet gegarandeerd van een goede bol. Ik weet nog dat mijn zus Marijke kissebiste met een groentenman, toen hij haar alleen maar de bollen knoflook wilde verkopen die op de toonbank lagen, want die moesten als eerste op. Die liepen al uit en waren oud, dus die wilde ze niet. Hij maakte haar belachelijk toen ze liever de goede knoflook wilde die achter de toonbank lag en toen ze de strijd opgaf, riep hij haar nog wat na.
Ik heb onlangs de fout gemaakt om bij de Sligro knoflook mee te nemen. Roze, uit Frankrijk. Knoeperhard, dus nog niet aan het rimpelen. Ik rook eraan en er kwamen geen verdachte aardeachtige luchten af.
Ik mag hopen dat eetgelegenheiduitbatend Leiden haar knoflook elders haalt, want ook deze vriendjes waren niet te harden. Aarde, muf, grotten. De knoflooksaus die ik ermee had gemaakt (ik had nog hoopvol de kernen eruit gesneden nadat ik eraan had geroken, want die maken het helemaal vies) bleef nog uren in onze mond hangen, zelfs na die paar happen.
Dus vandaag ging ik maar weer braaf terug naar mijn vaste adres. Groentenkraam Krups, op de Leidse markt. Daar liggen altijd halfdroge bollen knoflook die prima smaken.
Van de week bij Man Bijt Hond twee mannen die erg van kerstversiering houden. Hun huis is vanaf oktober al in feeststemming gebracht en alleen al bij het kijken via de televisie kreeg ik hoofdpijn (zet je zonnebril op bij het kijken). Op de vraag of kerst voor hen nog een diepere betekenis had, volgde een pijnlijke stilte en een ‘nee’ in koor.
Misschien had de overmatige versiering en de tijdspanne die er voor stond iets te maken met het vullen van een leegte? Sowieso lijkt het elk jaar gekker te worden. Steeds vroeger, steeds meer.
Hier staat alleen een kerstboom. Op eerste kerstdag eten we met familie en op de tweede zijn we met zijn drieën. Waterkerssoep met eigen croutons en geroosterde kerstomaatjes, nutroast, een aantal bijgerechtjes, kaasplankje en amandelchocoladetaart. Op dag twee maak ik gewoon pizza.
Eet smakelijk en geniet, lieve lezers! Van het lekkere eten en elkaar vooral.