11.30 een boterham met notenpasta in de auto
12.04 een paarse balisto van een tankstation op de A13
12.47 kersen aan de balie in een kantoorgebouw
14.02 stukje pizza, Little Italy, Rotterdam
16.17 espresso en kwarttaart in espressobarretje
18.22 4 meloenen in een zakje in het portiek gekregen van een buurman
19.16 thuis; olijfbroodje met gorgonzola piccante en een Noord-Italiaans geitenkaasje, waarvan de naam me ontschoten is
Mijn schoonmoeder nam een hele berg bessen mee uit eigen tuin. Rode aalbessen, witte, zwarte bessen en kruisbessen. Lekker, maar liever zonder suiker, een beetje zure snuit kan ik best aan.
De calzone die we over hadden van het avondeten, smaakte koud de dag erna eigenlijk verdacht goed! Gevuld met broccoli, champignons, kerstomaatjes, pecorino, boeren belegen en wat groene kruiderijen.
Mijn moeder nam van de week kokosmakronen mee. Dat is zoiets wat ik zelf nooit koop. Weliswaar smaakte het goed. P. vertelde dat hij vroeger altijd kokosmakronen maakte met zijn moeder. Het kookboek zou op die pagina open moeten vallen.
Hij paste de verhoudingen aan en maakte superfijne makronen die een tikje minder zoet zijn dan die je in de winkel koopt.
Voor het recept ‘zelf kokosmakronen maken’, zie Vegatopia.
Marijki vond deze reuzehippe frietbakjes in een kookwinkel in de regio (4 verschillende kleuren voor 5, 95 euro, Woerdman, Alphen aan den Rijn).
We eten weinig frietjes, maar sinds we een paar maanden geleden eindelijk een gietijzeren poffertjespan op de kop hebben getikt, wel regelmatig poffertjes. En dan elke keer het gesprekje dat ik er wel groente bij wil. Sla is meestal wel handig. En die salade moet ik dan wel zelf maken, want P. is al van de poffertjesservice.
Enfin, die poffertjes kun je dus leuk in het frietbakje stoppen (voor kindjes of Annemiekjes). Een klont roomboter erbij en ik zit stilletjes genietend op mijn poffertjes te knagen.
Nog leuker was het geweest met verse aardbeitjes erbij.
Zuurkoolstamppot.
Om dat spoedig weer te vergeten, ben ik vandaag maar direct aan het kneden geslagen. Een kruidige focaccia, in de zon gerezen (op onderstaande foto nog bleekjes, want pre-oven).
Met Thijme in de vrolijk gekleurde draagdoek, liep ik nog even naar de supermarkt voor een avocado; te eten met enkel peper & zout. Verder komt er nog wat kruidenboter op tafel (de roomboter is hier niet aan te slepen sinds een week of zes, een soort verslaving!) en een kommetje olijfolie voor bij het brood en een gevulde soep met tomaten, linzen, bosui en doperwten.
De havaianas zijn tevoorschijn gehaald, de ijsblokvormen weer gevuld en wij zijn blij omdat eindelijk de zomer is begonnen!
Bij het verlaten van het natuurgebied, reden drie pubers mij tegemoet. Zulke die je ervan verdenkt met een nep-Marokkaans accent te praten, maar ondertussen heel blank zijn. In plaats van de gebruikelijke zak chips en energiedrankjes, had de middelste een stokbrood bij zich gestoken. Schattig.
Ik was uit wandelen met Thijme. We waren naar een natuurgebied in de regio getrokken. We hadden ‘t hekje getrotseerd waarachter de moestuintjes lagen. Het was genieten! Ik zag kruisbessen, bietenloof, aalbesjes en heel veel kroppen en soorten sla. Ook de verschillende kleuren bloemen waren prachtig.
Met een aanvulling van de winkel en van wat ik thuis had liggen, maakte ik een aantal koude hapjes voor het avondmaal: spinazieflapjes met amandelen, tzaziki, rode ui met schapenfeta en taggia olijfjes, salade van groene paprika, gebakken courgette, tomaten en oregano. Erbij een notenciabatta.
Er lag een recensie-exemplaar van Magnifico (Gino d’Acampo) in de brievenbus. Op de cover iets over sexy en armhaar waar je niet omheen kan, waarover meer op Vegatopia.
Al bladerend door het boek zag ik een receptje voor aspergetaartjes, waar ik toevallig alles voor in huis had.
Tussen de bedrijven door (lees: hongerige Thijme, kramperige Thijme, vieze kleertjes van Thijme, alweer hongerige Thijme, waarna alweer kramperige Thijme enz. ;)) had ik zowaar wat gelegenheid om te koken. Dus naast de al geplande tagliatelle met gegrilde groene asperges en parmigiano, aten we ook nog de taartjes van Gino en een soepje van de kontjes witte asperge uit de vriezer.
P. en ik gingen samen de deur uit. Zonder de piep. Alsof je zonder kleding de deur uit gaat zeg.
Gelukkig was hij in de handen van mijn moeder en kon ik vol vertrouwen op pad.
Ik wilde Het Bernini Mysterie al zien toen hij uit kwam -vele weken terug- maar het was er natuurlijk niet van gekomen. Indrukwekkend, al is het boek (dat ik jaren terug las) beter, veel meer achtergronden en details. Evengoed was het spannend en mooi verfilmd.
Ellen had vijgen en wilde perziken meegenomen. Bij terugkomst maakten we een bordje met de vijgen, de pecorino die ik nog had liggen en wat goede balsamico. De perziken waren sappig en rijp en aten we uit de hand.
Met het halve glaasje wijn erbij, viel ik tegen elven bijna in slaap op de bank.
Thijme groeit als groene asperges. Eh nee, als kool. En wij aten groene asperges van de bioboer. Hij een kilo zwaarder, wij een kilo asperges. Natuurlijk heb ik die niet allemaal gebruikt voor de risotto.
Risotto met gegrilde groene asperges en pecorino. Erbij lauwwarme zachte paprika, gebakken met knoflook, tomaat en wat gescheurde basilicum.