&
In het kader van gedichtendag 2012 mijn favoriete gedicht. Voor mijn lieve vriendin L., die lekker soep kan koken in haar nieuwe huis.
Ischa Meijer (’43-’95)
Ik ben dol op zuur en bitter. Bitter lemon, Bionade en de Italiaanse bittere frisdrank Chino zijn de enige frisjes die ik wel eens drink. En ook wat meer de laatste tijd (zwangerschapskwaal).
Vorig jaar stuitte ik op een receptje voor bergamotsiroop van ZTRDG. Ik gebruikte het bij hangop met gegrilde mango. Toen ik de schattige bergamotjes deze week zag liggen bij mijn favoriete biowinkel, kon ik echter maar aan één ding denken: bergamotfrisdrank!
Met zijn kruidige bitterzure smaak doet dit zelfgemaakte citroenfris denken aan bitter lemon (maar dan lekkerder). Omdat er geen kinine in gaat is het bovendien ook nog eens zwangerschapsproof.
Maken dus! Maar wel nu, want voor je ‘t weet zijn de bergamotcitroentjes alweer verdwenen uit de kisjes. De frisdrank maak je uiteraard door je favoriete bubbelwater op de siroop te schenken en even te roeren. Verhouding naar smaak.
Ik stond als culiblogger in de Flair van deze week, naast enkele andere (lifestyle) bloggers. Hartstikke leuk en welkom aan de dames die via Flair op mijn site terecht gekomen zijn. Het interview is via deze pagina te bekijken.
Overigens is het ‘muispijltje’ bij de foto’s in het blad wat ongelukkig neergezet en wijst hij niet naar mij, maar naar mijn collega Maartje van Vegatopia.
Ook al weet ik na jaren bloggen wel dat jullie niet massaal bij me wegrennen als ik weer eens een paar weekjes wat stiller ben, toch zou ik het liefste elke week van me laten horen.
Helaas lukt dat niet altijd en al helemaal niet wanneer de combinatie zwanger, peuterpuber en veel brakjes zich aan me opdringt. Het lijkt weer een beetje de goede kant op te gaan en ik zou zelfs zweren dat ik een beetje lente in de lucht ruik.
Tijd om weer eens wat te schrijven! Over orzo ditmaal.
Orzo is het Italiaanse woord voor gerst. Caffe d’orzo is ‘koffie’ gemaakt van gebrande gerst. Geen echte koffie dus en daarom populair als caffeïnevrije vervanger van espresso. Ook al kun je prima caffeïnevrije gemalen espresso kopen, toch is het de moeite eens orzo te maken. Het doet vanwege het branden van de gerst iets denken aan espresso (gebrande koffiebonen), maar eigenlijk heeft het een heel eigen smaak.
Je maakt het net als espresso: in een espressopotje op het vuur of in een apparaat. Je hoeft de orzo niet aan te stampen.
‘Orzo latte’ zie je overigens ook wel eens, maar ik drink ‘m liever ‘macchiato-stijl’, met slechts wat melkschuim erop dat een beetje naar beneden zinkt.
Te koop bij de betere Italiaanse delicatessenwinkel en natuurlijk in de Italiaanse supermarkt. Maar let op dat je niet de instantvariant koopt.
Koffiekaas.
Wat?!
Koffiekaas! Een rare naam, maar volgens mijn moeder, die het kocht bij een kaasboer, stond het ook zo op het naambordje. Even googlen leert dat het een biologische kaas is, afkomstig uit Duitsland. Er wordt echter bijzonder weinig over geschreven. Twee lullige twitterberichten leiden naar een kleine omschrijving, maar zoeken op ‘kaffeekäse’ levert vrijwel niks op.
Ik ben benieuwd of we er meer van gaan horen.
De smaak? Beetje als een bergkaas die inderdaad in de koffie heeft gelegen.
Toen ik als negentienjarige -inmiddels alweer elf jaar geleden- op kamers ging, zat ik er op mijn eerste dag alleen een beetje verloren bij. In de supermarkt die middag stond ik te draaien; wat moest ik in vredesnaam maken? Ik had in de jaren ervoor bij mijn ouders thuis vrijwillig twee kookbeurten per week en kon dus best koken. Maar eenmaal teruggeworpen op mezelf, sloeg de totale paniek toe en keerde ik terug naar ‘t studentenhuis met een blik champignonsoep in mijn tas. The horror!
Een beetje schichtig sloop ik die avond naar de keuken en haalde opgelucht adem; er waren gelukkig geen getuigen van mijn misdaad. Eenmaal terug in mijn kamer nam ik een hap en rende terug naar de keuken om de soep weg te gooien. Ik geloof dat ik daarna een boterham heb gegeten.
Ik moest daar aan denken, terwijl ik in mijn zelfgemaakte champignonragout roerde. Gelukkig is het goed gekomen met het gekook.
voor 4 personen
500 g biologische champigons, dunne plakjes
1 teen knoflook, fijngesneden, geraspt of geperst
50 g roomboter
25 g bloem
scheutje witte wijn of port
200 ml groentenbouillon
1 eetlepel tijmblaadjes
zout & versgemalen zwarte peper
Bak de champignons in een klein scheutje olie in een pan met dikke bodem op hoog vuur tot het vocht uit de champignons is verdampt en ze zacht zijn. Draai het vuur lager en voeg de boter, tijm en de knoflook toe. Blus af met een scheut witte wijn of port en laat nog even sudderen.
Zet de bouillon klaar (los een groentenbouillon- of paddestoelenbouillonblokjes of poeder op in warm water).
Zeef de bloem door de champignons en blijf roeren. Blijf enkele minuten even doorroeren op laag vuur, zodat het gaat klonteren. Voeg nu in scheutjes de bouillon toe en blijf continu roeren tot het dikker is. Breng verder op smaak met peper en zout.
Lekker op toast van goed, stevig brood.
(Al eerder op Vegatopia verschenen)
Eerder verschenen recept van mij op Vegatopia, nu ook hier.
Bij het woord koolraap alleen al, rennen mensen weg. Ik quote: “Alleen het woord al zet me vele jaren terug in de tijd, naar oudtante Giene (ze werd 100) die kon niet koken en dat is geen combi met koolraap; gruwel.” Terwijl het best een knuffelbaar geheel is, zo’n koolraap. Leuk paars, stevig, makkelijk te schillen. Maak deze frittata en je bent voorgoed van je koolraaptrauma af.
600 g koolraap, grof geraspt
1 grote gele ui, gehalveerd in dunne ringen
balsamico
1 el honing
1 el mosterd
3 eieren
snuf nootmuskaat
peper en zout
100 g belegen of oude kaas, geraspt
Verwarm de oven voor op 175 graden (hetelucht, of 200 graden).
Stoof de ui in een pan met dikke bodem op laag vuur min of meer zacht. Blus af met een scheut balsamico, laat dit voor het grootste deel verdampen en voeg de honing en mosterd toe. Bak nog enkele minuten door.
Voeg de koolraap toe en schep om, schep dit 15 minuten op laag vuur om.
Klop de eieren los in een kom met wat nootmuskaat, een paar draaien van de zwarte pepermolen en een snufje zout en voeg dan het koolraapmengsel en de eieren samen. Voeg de helft van de kaas toe. Vet een lage taartvorm van 28 centimeter doorsnede in met wat olie en verdeel het mengsel over de vorm. Bak de tortilla in ongeveer een kwartier gaar. Verdeel wanneer de tortilla goed is, de rest van de kaas erover en zet nog even kort terug onder de gril.
Deze frittata kan ook met knolselderij.
In de supermarkt zag ik een jong stel. Van het type net afgestudeerd-HBO. Zij laadde wel zes pakken cornflakes in de kar. Ondertussen dirigeerde ik het peutertje met zijn miniwinkelwagen richting het melkschap. Ik verwachtte elk moment dat links van mij de HBO dame opdook om een graai te doen in het vak met magere melk. In plaats daarvan hoorde ik een leuk gesprek rechts van mij. Twee mannen, beiden in dezelfde outfit en waarschijnlijk uit de bouw, discussieerden over de soort zuiveldrank die ze mee zouden nemen. “Nee zeg, ik mot geen nul procent vet!” “Huh”, sprak de ander. “Jaha”, vervolgende de één, “dat zit vol met suiker hoor, daar hebben ze alleen het vet uitgehaald.”
Ik wilde de goede man wel zoenen vanwege zijn kennis. Juist omdat ik het bij hem niet zou verwachten. Uiteindelijk besloten ze maar gewoon water te drinken bij de boterham.
Wie van plan is het jaarlijkse lijnvoornemen weer uit de kast te halen, moet even gluren naar dit aardige stukje van Karin Luiten. Niet diëten, maar eten met je gezonde verstand, dat is het credo. En genieten van de normale dingen die je wel eet in plaats van de hele dag light en dan ‘s avonds schuldig voelen om dat ene chocolaatje.
Mijn peuter gaat ondertussen vrolijk etend het nieuwe jaar in. Zo trok hij vandaag in de winkel gewoon even een bakje druiven open om er eentje uit te jatten en stond hij bij een plateautje waar hij net niet op kon kijken te springen en riep ‘chocola!?’ Het was overigens een rolletje vlees, dus nam ik hem maar mee naar de blokjes boerenkaas.
Ojee, al dat gesnaai van mijn kind, zou dat wel goed komen? Nou, als je bedenkt dat hij nog voor het middaguur op eigen verzoek al drie stuks fruit op had..
Gezond verstand, ik zei het al. En Karin ook.
P.s. Over Karin gesproken; de culinaire scheurkalender van haar en Onno Kleyn kan weer opgehangen worden. Met ergens halverwege januari….
Het is de laatste dag van het jaar. Voor het eerst zijn we samen (of eigenlijk met zijn drieën) thuis. De buikbaby vuurwerkt al de hele dag een beetje mee in mijn buik; een beweeglijk ding is het.
Ik blik terug op de laatste paar weken van het jaar, waarin ik weliswaar zo’n beetje continu ziek danwel verkouden was, maar ook een hoop heb gedaan.
De Underground Boeren Kerst Nacht Markt. Helaas was ik te ziek om er heen te gaan, maar kwamen er wel lekkernijen mijn kant op: soep van Lizet Kruyff, pompoenhummus en bietendip van mijn collega’s van Vegatopia en pittige amandelen door Didi van Haren, gekocht door Alice.
Winterkwarktaart met een laagje kastanjecrème en dulce de leche. Gemaakt door mijn heren.
En in de laatste uren van dit jaar ‘planten’ wij een boom in de kamer van de nieuwkomer. We plakken de stam van een hoge, prachtige, kleurige muursticker op de muur. En morgen plakken we er symbolisch de blaadjes op.
We hebben oliebollen en appelbeignets van het Vlaamsch Broodhuys en wat lekker kaasjes op toast.
Op naar 2012 zonder goede voornemens, maar wel met een heertje erbij en veel kook-en eetplezier.
Ik heb weer bananen in mijn oren. Al een dikke week lig ik lamlendig op de bank en in bed met stekende oren en knettervolle hoofdholtes. Ja, ik wist niet eens dat ik ze had, die holtes, maar nu kan ik ze niet anders dan voelen. Het is een van die zaken die zwanger zijn soms wat vermoeiend maakt: je pakt elke langswandelende bacterie op en ze blijven ook nog eens heel lang feesten in je lijf. Dit ben ik niet gewend. Doorgaans ben ik een keer of twee, drie gewoon verkouden in de winter en dat is het dan wel weer.
Maar, dit weekend ben ik zowaar naar buiten geweest. Het heeft niet geholpen, maar het is ook niet verergerd, dat scheelt.
Niet echt een geweldig begin van de kerstvakantie, maar hee, er zijn ergere dingen. Als ik vanaf nu weer wat opknap en met kerst lekker aan tafel zit, ben ik allang blij.
En wat eet ik met kerst? Eerste kerstdag zijn we bij mijn familie. We doen het des Alpens en vooral op verzoek van mijn moeder dit jaar niet zo ingewikkeld. Zij mag een Zwitserse kaasfondue maken als hoofdgerecht. Ik maak voor erbij geroosterde groenten uit de oven en voor vooraf een salade van flinterdunne witte kool en wortel met veldsla en daarop een stukje gefrituurde polenta. Mijn zus en haar vriend maken iets zoets uit Oostenrijk met veel chocolade.
Tweede kerstdag kook ik voor mijn schoonfamilie. Ik maak mijn eigen Siciliaanse kerstmenu en heb zelfs de bijbehorende wijn van It’s Organic in huis gehaald. Zin in!