Kookblog RozeMarijn

“De vuurproef voor de kok bestaat hierin, dat de schotel altijd precies zo goed moet zijn als de vorige keer, zoals een acteur in een bepaald stuk altijd opkomt met dezelfde hartverscheurende snik.”

Vorige week plaatste ik een stukje over een oud Italiaans kookboek dat ik van mijn vader kreeg. Een uitgave van Time-Life. Eerder deze week vond ik zelf ook de Franse editie. Ook leuk natuurlijk! Ik maak er graag een lezer blij mee. Ik ken zo wel een aantal Francofielen die zeker een kans willen maken.

Dit boek staat vol informatie over de Franse keuken tot begin jaren zeventig met tevens klassieke recepten en bereidingen. Natuurlijk ontbreken ook de lekker gedateerde foto’s niet.

Laat hieronder je reactie achter en vertel me waarom je het boek thuisgestuurd wilt krijgen. Over een week kies ik iemand uit. (edit: Marjan Ippel krijgt het boek toegestuurd)

“Het voedsel van eigen land is ons dusdanig vertrouwd, dat het niet anders dan vage gevoelens kan wekken; de keuken van andere volken is soms zo verrassend anders, dat deze slechts in verwarring brengt.
De beste manier om zich een oordeel te vormen is misschien het proeven van de gerechten van eigen land na een langdurige afwezigheid en zodoende het ware karakter opnieuw te ontdekken, zoals dat soms afgestompte echtgenoten wordt aangeraden.”

Jaja, dat staat er echt. In het voorwoord door Luigi Barzini (auteur van The Italians) in een Italiaans kookboek uit 1968, ‘In de Italiaanse keuken’, een uitgave van Time-Life. In het Nederlands vertaald. Erg leuk om te lezen; met informatie over het vroegere Italië tot de jaren zestig. Prachtig (gedateerde) foto’s en klassieke recepten. Mijn vader nam het boek mee uit de kringloopwinkel. Pareltje!

Ik maakte voor het eerst kennis met de Japanse mispel in Italië. Of eigenlijk was het op een legpuzzel van een Italiaans marktje. Nespole stond er op het bordje dat werd omringd door abrikoosachtige oranje vruchten. De volgende vakantie in Italië zag ik ze in het echt.

Deze mispels komen van een Chinese boom, waar Japanners vervolgens wat aan sleutelden. Daarna verhuisde de boom ook naar andere warme gebieden, zoals Sicilië. Ze zijn anders dan de ‘gewone’ mispels, die je, naar het schijnt, alleen kunt eten als ze al met één been in het graf staan en helemaal donker gekleurd zijn. Die laatste worden geplukt in de herfst, in tegenstelling tot de Japanse mispel die juist nu in de lente te krijgen is.

Kijk even op de markt en zeker bij de exotische supermarkt. Ik vond die van mij op de biologische markt in  Leiden. Ik heb nog nooit puntgave mispels gezien; meestal bevatten ze bruine plekjes, zoals op de foto, maar dat geeft niet.
Ze zijn erg makkelijk te pellen. Je snijd onder en boven een stukje van de uiteinden en daarna trek je zo de vel eraf. Ze hebben een beetje de structuur van een perzik en smaken fris en lichtzuur.

Kijk, deze pizzaset kreeg babydreumes C. voor zijn verjaardag. Ik denk dat ik er stiekem ook wel even mee wil spelen, sssssst.
We hebben een leuk feestje gehad. Hier zie je ook nog een foto van zijn taart.

Mijn kleine baby is geen baby meer! Vandaag werd hij één. Komend weekend vieren we feest, maar vandaag hebben we ook de tijd genomen om wat leuks te doen. ‘s Middags gingen we lunchen bij een nieuw biologisch theehuis in Leiden: De Tuin van de Smid. Heerlijk! Binnenkort plaats ik op Vegatopia een recensie van deze fijne plek.
We hadden na de late lunch niet heel veel honger meer, dus aten we licht: een salade van limabonen, gele paprika, avocado, rode ui, rode quinoa en gepofte kerstomaatjes. Erbij wat Turks brood met tzatziki.

Ik hoorde ze vanochtend rommelen beneden. Oven open en dicht, espressoapparaat dat ratelde, lol met de ballonnen. Even later verschenen de heren boven met een heel groot cadeau. Een sapcentrifuge: welkome uitbreiding binnen onze Kenwood familie.

Daarna heb ik de verjaardagsvisite afgebeld, want ik droop mijn bed bijna uit van de koorts. Alleen mijn ouders, zus, zwager en neefje kwamen even langs en brachten mooie schalen, bambooplanken en een brede kookpincet mee.
Ik zie me met de sapcentrifuge al lekkere combinaties maken, maar er ook een verlept bosje postelein in gooien, wanneer die weer eens in de groentela blijft liggen. Met een frisse appel bijvoorbeeld.

De gevulde chocolade-eieren maakte ik snel in een moedig momentje, na een handje paracetamol. De vulling bestond uit opgeklopte slagroom, mascarpone, poedersuiker, gepureerde banaan en kokosrasp. Onderin een kersje en bovenop passievruchtsiroop. Het idee komt van dit blog.

Wat fijn. Het is weer lente! Mijn seizoen. Niet alleen ben ik zelf een lentekind (op tweede paasdag word ik 32), maar ook mijn beide heren zijn geboren in dit prikkelende seizoen. Ik heb ineens heel veel zin in smoothies en heb ook al bedacht wat ik dit jaar met de moestuin wil. Oost-Indische kers, borlottibonen, verschillende soorten sla en aalbessen.
Maar eerst moet ik eens bedenken wat ik mijn verjaardagsvisite eigenlijk wil serveren. Deze gevulde chocolade-eieren in elk geval, in plaats van taart.

Mango-passievruchtsmoothie

voor 3 glazen

1 grote mango
sap van 4 kleine paarse passievruchten of 2 gele passievruchten
200 ml kokosmelk
100 ml yoghurt

Schil de mango en snijd ‘m in stukjes. Vang het pulp van de passievrucht op met een zeef met een kom eronder. Schraap met een lepel door de pitten en tik met de zeef tegen de kom, zodat het passievruchtsap vrij komt en opgevangen wordt.

Doe de mango, het passievruchtsap, de kokosmelk en de yoghurt in de blender en maal tot de mango fijn is. Klaar is de smoothie. Of noem je dit nou een shake? Enfin, mocht je ‘m te dik vinden, dan kun je nog wat water of yoghurt toevoegen.

Het is wel weer even plannen zeg, dat doordeweekse koken, met twee rauzende kleine kinderen in huis. Als ik de een moet bevrijden omdat hij zich in het kleinste kamertje heeft opgesloten, duikt de ander ondertussen de kattenbrokjesbak in. Ook de prullenbak is favoriet bij baby C. Als hij erop slaat, schiet het klepje namelijk omhoog. Als ik dan vervolgens zijn handjes weer moet wassen, jast hij weer wat van het aanrecht.
Ja, een beetje lanterfanten zit er niet in en dus sta ik vaak in de ochtend al achter de snijplank, wanneer de een slaapt en de ander verplicht een filmpje zit te kijken.

Het lukt bijna altijd wel, maar als het een keer voorkomt dat ik tegen vijven nog niks gedaan heb, slaat de stress toe en eindigen we met verlepte ovenfriet of vieze kant-en-klaar falafel.
Onderstaande salade is gelukkig heel makkelijk, maar je kunt niet even de deur uit, omdat de bieten toch wel een tijdje moeten koken.

Salade van gele biet & feta

2 grote of 3 kleine gele bieten
200 g feta
1 el hazelnootolie
1 el appelazijn
zwarte peper uit de molen

Kook de bieten in hun schil tot ze van je vork afglijden als je erin prikt. Laat ze afkoelen en trek de kontjes en schillen eraf. Snij de bieten in blokjes.

Snij ook de feta in blokjes.

Klop de hazelnootolie met de appelazijn en de peper tot een gladde dressing.

Meng de biet, fetablokjes en de dressing door elkaar. Zo simpel is het. Echt.

Op de biologische woensdagmarkt in Leiden staat altijd een groentekraam met heel sympathieke verkopers. Ze zijn ook nog eens de telers van een deel van de groenten en het fruit in de kraam. Een leuk concept.

Afgelopen woensdag was ik er ook en er stond een krat met echt belachelijk grote bloemkolen. Een van de marktkoopmannen zelf was ook onder de indruk. Hij had er volgens mij de hele ochtend al tegenaan gekeken, maar bleef zich kennelijk verbazen en begon een heel verhaal over de teler die hem zei dat hij bloemkolen had die wat aan de grote kant waren. “Nou, aan de grote kant, dat kan best, maar dit is echt wel Heel Erg Groot.”
Zelfs baby C. hing naar één kant in zijn fietsstoeltje te staren naar de hagelwitte knoeperds.

Komisch, maar goed, je had er natuurlijk bij moeten zijn.

Geroosterde bloemkool met umamidressing

1 bloemkool
60 g olijven
10 g kappertjes
30 g macadamianoten
35 ml olijfolie
10 ml hazelnootolie

Verwarm de oven voor op 200 graden.

Was de bloemkool en snij ‘m in plakken. Natuurlijk valt ie een beetje uit elkaar, maar dat geeft niet. Leg de plakken en losse roosjes op een bakplaat en schuif de bloemkool 20 minuten de oven in of tot hij mooi goudbruine randjes heeft.

Maak de dressing door alle ingrediënten te pureren tot een gladde saus. Voeg eventueel nog wat olie toe.

Gisteren schreef ik over arganolie. Vandaag geef ik een recept met deze leuke olie.

Hartige taart met snijbiet, knoflookhangop en arganolie

200 g bloem
2 tl bakpoeder
100 g roomboter
1 ei
1 tl zout

1 pond champignons
600 g snijbiet, zilverstelen of mangold, fijngesneden
2 eieren
2 el slagroom
2 el tomatenpuree
100 g feta, verkruimeld
1 bosui, fijngesneden
peper, zout

100 ml yoghurt
1 teen knoflook
snufje zout

arganolie
lage bakvorm van ong. 26 cm doorsnede

Giet de yoghurt in een kaasdoek of schone theedoek. Laat een uurtje uitlekken. Of langer, mocht je een dikkere hangop willen. Roer de teen knoflook erdoor en een snufje zout. Zet in de koelkast tot gebruik.

Het deeg: meng de bloem, het bakpoeder en ‘t zout. Kneed er de roomboter en het ei door tot een soepel deeg. Pak het deeg in plasticfolie in en leg een half uurtje in de koelkast.

Was de champignons, snij ze in plakken en bak ze op hoog vuur tot al het vocht verdampt is en ze een bruin kleurtje krijgen. Voeg dan de snijbiet toe en roer om tot deze geslonken is.

Klop de eieren los met de slagroom en de tomatenpuree. Voeg naar smaak zout en peper toe. Schep de champignons en snijbiet erbij.

Vet de bakvorm in met boter of olie. Rol of druk het deeg uit en bekleed de bodem en randen van de bakvorm ermee.
Stort de vulling erop. Strooi de feta en bosui erover en bak de taart in ongeveer 30-45 minuten gaar.

Snij punten en giet er wat arganolie over en schep er een lepel knoflookhangop naast.