RozeMarijn

Wat is dit voor een nieuwe fase? Tegelijkertijd met het ingaan van het tweede trimester van de zwangerschap, heb ik na mijn broodje en koffie ineens last van hartkloppingen. Nu ben ik in het geheel niet onbekend met hartkloppingen, maar ze waren zowaar enkele maanden uitgebleven en dat beviel me wel.

Van de week moest ik al wat later op werk verschijnen, omdat ik even rustig bleef zitten na het ontbijt, maar dat moet toch geen gewoonte worden zeg. Nu ben ik vrij om mijn uren in te delen, dus ik hoef me nergens lullig over te voelen, maar na het ontbijten wil je het idee hebben lekker veel energie te hebben opgedaan, in plaats van de marathon te hebben gelopen.

Tot zover het geklaag. Gisteren het laatste gerecht gemaakt voor het Vegatopia kerstmenu waar ik eindverantwoordelijk voor ben. Nu de boel nog uittikken en dan kunnen de teksten naar de eindredactie.

Gisteravond disco party (snowball editie) in de Groenoordhallen in Leiden. Vooraf aten we hotdogs met zuurkool en daar dronk ik cola. En nog een cola. En daarna was het tijd voor water, want meer cola ging er niet in. Ik denk dat mijn beebje lekker mee heeft gehupst, maar dat is voor een keertje geen probleem. Misschien als het een paar jaar oud is en per ongeluk komen The Trammps voorbij op de radio dat de handjes de lucht in gaan.

Is het altijd blunderen bij de eerste keer tanken met je nieuwe auto? Of ben ik wellicht wat onhandig?
Het begon goed, ik reed aan de goede kant aan, want had blijkbaar onthouden waar de tankdop zat. Ik had de auto echter te ver naar achter tot stilstand laten komen, waardoor de afstand tussen tankdop en tankslang wat aan de grote kant was. Ik pakte de slang… wacht. Laat ik eerst vertellen dat ik echt wel vaker getankt heb. Ik heb zelfs eerder een auto gehad. Enfin, de slang reikte net niet ver genoeg, maar ik dacht ach, dat lukt misschien net.
Nu was ik vergeten dat er bij de tankingang van de auto nog zo’n extra beschermklepje zit, waar je de tankslang doorheen moet duwen. Dat gebeurde niet, met als resultaat dat de benzine mij terug pakte en de verkeerde kant op spoot, zo over mijn tas en de straat heen.
Het was ook nog zo’n verrekte zelfbedieningspomp, dus moest ik eerst die zes cent afrekenen voordat ik mijn auto naar voren kon zetten en de hele procedure van voor af aan kon beginnen. Al vrij snel sloeg de tank af en ik belde P. verbaasd op dat er in onze auto maar 13 liter benzine kon! Maar hij bleek half vol… Ik kan gewoon niet zo goed tanken.

Note to self: 1/3 ananassap met 2/3 tonic maakt een lekker bittere alcoholvrije cocktail.

Note to self enkele dagen later: tonic kan je beter laten staan als je zwanger bent. Okee, doen we niet meer.

Vanochtend iets voor half twaalf lag ik op de zwarte bank en pakte de dame naast me een interessant klein apparaatje. Na eventjes kort geschoven te hebben op mijn onderbuik, was daar dan heel zachtjes het snelle getik van een hartje. Niet het mijne. Die gaat ook wel erg snel als ik zenuwachtig ben, maar niet continu zoals dit.
Het blijft een vreemde gewaarwoording dat mijn lichaam maar als vanzelfsprekend weet hoe het moet en dat mijn geest dat niet weet. Zelfs beebje weet wel hoe het moet, dat groeien.
Ik laat het langzamerhand maar over mij heen komen. Ik word rustiger en iets langzamer. Geen probleem, want ik ga van nature altijd iets te hard. Ik zal ongetwijfeld nog vaak in ‘opstand’ gaan komen naargelang de tijd zal vorderen, want ik kan niet zo goed tegen kwaaltjes en beperkingen.

Dat ik nog steeds een superlage bloeddruk heb en ik nog maar 3 kilo ben aangekomen is een soort wonder. Ik heb elke dag zin in dropjes en chips en ik geef er veelal nog aan toe ook. Zelfs mijn geweten lijkt me wat meer met rust te laten…

Vanmiddag de keuken in om een gerecht te maken voor één van de Vegatopia kerstmenu’s van 2008. Poes ligt ondertussen niet bijster actief in de vensterbank en snurkt een beetje mee op de maat van de muziek.

Het zal niet onopgevallen zijn gebleven dat ik relatief weinig geschreven heb de laatste tijd. Ik heb ook relatief weinig echt leuk gekookt; het was meer iets functioneels geworden. Genoeg groente, fruit, vezels, eiwitten.

Ik eet gewoonlijk al gezond en ook lekker, maar het lekker moest nu af en toe plaats maken voor ‘nuttig’. Om vijf uur in de middag begon de echte ‘ellende’, dan kwam ik weer thuis, kreeg ik het koud, werd ik misselijk en moest ik eigenlijk ook gaan koken. Oh, wat heb ik de keuken vervloekt de laatste tijd. Iets wat eerst zo geliefd was… enfin, het lijkt allemaal wat beter te gaan nu, meer energie. Geloof ik.

Maar het ‘lastigst’ zijn toch de dingen die even niet meer mogen, wijn vooral, af en toe een slokje van P. om niet helemaal geobsedeerd te raken. Etiketten lezen van de kaas, want ja er mag geen rauwmelkse gegeten worden. En oppassen met speculaas (kaneel).

Maar, als je dat allemaal voor lief neemt en er even doorheen bijt, dan heb je uiteindelijk wel wat. Een nieuw eetmonstertje, in het voorjaar!

Bij deze dan ook de geboorte van een nieuwe rubriek op RozeMarijn: zwangerschapsproof.

Mo’Media in de mailbox, of ik zin had aandacht te besteden aan het kookboek voor meisjes van 8 tot 88. Ja, wel leuk en vorige week viel het boek op de mat.

Een gesproet meisje met melksnor kijkt me aan vanaf de cover, schattig. Naast het voorwoord staat echter een spannende dame in groen schort met panterslip. Ik pak de chocolade-amandelen er maar vast bij, want dit is echt een boek over vrouwen. Niet een boek over echte vrouwen, blijkt. Bij het bekijken van het tweede meisjesportret (meisjes van plezier) gaat al een neonreclame boven mijn hoofd branden en jawel, achterin het boek lezen we dat de verhalen fictief zijn en niet horen bij de personen op de foto.

Maar het geeft niet, want de styling en fotografie zijn fantastisch, het geheel heeft een mysterieuze uitstraling. De recepten zijn prima -maar niet vernieuwend- en wat mij betreft staat er ook voldoende veggie in.

Kookboek voor meisjes van 8 tot 88 - Mirjam van der Rijst & Marcel van Driel - Mo’Media 2008 - 978 90 5767 328 3

Vandaag niet naar werk ter compensatie van een andere dag. Nouja, okee, even vanuit huis gewerkt nog, was nodig.
Ik mocht van mezelf wat later opstaan dan normaal en dat pakte leuk uit. Vanochtend zeer, zeer vroeg ontdekte P. dat er geen brood meer was en heeft de broodbakmachine aangezet, wat erin resulteerde dat ik op kon staan met de eindpiep van de machine en even later aan een knapperig broodje zat met roomboter.

Zometeen een spannende date.

Ik ben 27 en ik word heel blij van iets in mijn schoen krijgen. Nog blijer dan wanneer ik een cappuccino op bed krijg. Het allerleukste is helemaal als ik het niet zie aankomen. Dus dat is dan de uitdaging voor de volgende keer, want ik had gisteren al iets zien liggen op het gangkastje (daar leg je ‘t dan toch niet neer als je me wilt verrassen!?). Dus ik wist dat er iets ging komen, alleen waar en wanneer was nog even een verrassing.

Een mudcake dus, van Australian.

Christiaan maakte gister aardappelpizza, dat is Romeins. Met mozzarella en rozemarijn. Maar hij had geen zin de verhoudingen uit te schrijven, dus hier volgt geen recept. Foei.

Wel maak ik vandaag zijn bieten-venkelrisotto. Gezellig roze. Net gemaakt, straks op te warmen. Maar dat was toch wel erg onitaliaans van me, vond hij. Hij mag pas weer wat zeggen als ik zijn recept voor Romeinse pizza krijg.

Raapstelen, bleekselderij en groene kool? Vandaag in huize-evennietaltemoeilijkoké: minestrone en notenciabatta met een zachte geit.

Zag net toevallig dat Gerrit Jan van Eetschrijven er gister een recept van gaf. Bij mij gaan er geen bonen in, want die heb ik niet, maar wel een handje rode linzen.