P. en ik gingen samen de deur uit. Zonder de piep. Alsof je zonder kleding de deur uit gaat zeg.
Gelukkig was hij in de handen van mijn moeder en kon ik vol vertrouwen op pad.
Ik wilde Het Bernini Mysterie al zien toen hij uit kwam -vele weken terug- maar het was er natuurlijk niet van gekomen. Indrukwekkend, al is het boek (dat ik jaren terug las) beter, veel meer achtergronden en details. Evengoed was het spannend en mooi verfilmd.
Ellen had vijgen en wilde perziken meegenomen. Bij terugkomst maakten we een bordje met de vijgen, de pecorino die ik nog had liggen en wat goede balsamico. De perziken waren sappig en rijp en aten we uit de hand.
Met het halve glaasje wijn erbij, viel ik tegen elven bijna in slaap op de bank.
marijke:
16 June 2009 om 18:51marijke
ghehe ik kan me voorstellen dat het zo voelt ja, vooral omdat je ‘m daarvoor ook nog ‘s negen maanden bij je hebt gedragen.