Wat is het toch jammer dat je in Nederland niet zomaar een willekeurige bakker in kan lopen, net als in… It, ehm, landen wat zuider gelegen. Uit pure noodzaak liep ik eind van de middag een Bakker Bart in, omdat ik vijf afspraken door de stad heen had en nog maar 2 bananen op de hele dag gegeten had. Bij het zien van die afgrijselijke roze letters wilde mijn benen alweer rechtsomkeert maken, maar mijn maagje knorde en ik was niet in de gelegenheid een andere bakker te zoeken. Ik bestelde iets wat focaccia heette, maar het niet was. Maar ach, er zaten zwarte olijven op.
Zout, vet en harde olijven, brr.
Vanavond alleen gegeten, want P. had een personeelsuitje. Na de kapper en voor de henna schoof ik een simpel in elkaar geflanst broodje in de oven:
afbakcroissantje door midden snijden, plakjes belegen kaas erop, lekker veel zwarte peper en nog wat gedroogde kruiden. Klein beetje lekkere olijfolie erover en vijf minuutjes in de oven.
Marieke:
12 november 2007 om 20:08Marieke
O ja, die focaccia is niet te eten! Bij de BB moet je iets heel Nederlands scoren: broodje kaas, kan niks aan mislukken.
O, de brownie is trouwens ook erggg fijn.