 |
Het schattige bolletje hiernaast is cassata. Het lijkt erop dat er twee varianten zijn; de Siciliaanse ijstaart met cake en eentje met alleen maar verschillende lagen ijs. Voor 13,50 euro koop je er eentje bij La Venezia (Steenstraat 11, Leiden) en die kun je in zessen snijden. Het leuke van bedenken dat je trek hebt in cassata - in dit geval na lekkere zelfgemaakte calzone en rosé - is dat je je kan verheugen op hoe dat ijs zich al smeltend door je mond een weg baant naar je buikje. Het nadeel is dat je het dan moet gaan halen, want cassata’s liggen nu eenmaal niet zomaar in de vriezer. Ik moet eerlijk zeggen dat dit natuurlijk een luxe-probleem is; met 10 minuten sta ik in de ijssalon te bestellen en weer 10 minuten daarna prik ik mijn vork door de chocoladelaag. Maar eigenlijk is dat de charme er ook wel van, er kleeft een jeugdsentimentje aan vast. Mijn ouders hebben het veel zwaarder. Zij wonen namelijk op tien kilometer afstand van de betreffende ijssalon en nu was het vroeger zo dat als iemand eenmaal het toverwoord had genoemd, het ook gehaald moest worden!
 |
Want als je eenmaal bedacht hebt dat je er trek in hebt… enfin, mijn vader was meestal de lul en M. en ik moesten dan wel mee als gezelschap. Gelukkig waren degenen die cassata kregen en er niet eens de deur voor uit hoefden. Zoals P. en A. hier, die konden lekker verder gamen terwijl ik door de zon richting stad tufde. En met buikje vol van calzone en cassata ga ik nu maar eisen dat ze een kopje espresso voor me maken.