RozeMarijn

Ik eet nooit bij de Chinees. Er is natuurlijk in de grote steden wel een aantal goede, maar bij de meeste voel ik me toch niet thuis.

Afhalen gebeurt nog wel misschien zo’n twee keer per jaar. Het zalvende muziekje in de wachtruimte, de glimmende lelijke zwaaiende porseleinen katten. De reuzenvissen in het acquarium zonder groen. De vissen van gisteren deden iets raars; ze slokten telkens grind naar binnen en spuugden het vervolgens weer uit. Ik werd er nerveus van.

Dan altijd de wetenschap dat ze weer teveel bestelt, haast een gimmick. Chinees afhalen gebeurt namelijk altijd met familie, gisteren met P. en mijn moeder. We wilden wel gado gado, een tofu-groentengerecht en foe jong hai. En natuurlijk ook een loempia, maar als het zo’n reuzeloempia was zouden we er eentje delen. Ze zei dat het niet van die enorme waren en bestelde er drie. Wij zaten als uitgetelde kindertjes op het bankje te wachten en lieten het een beetje aan ons voorbij gaan. Ik ben sowieso moe de laatste tijd en al helemaal na een middagje Alexandrium en P. had de vrijdag gewerkt. Ik zat stiekem de vissen te observeren en werd een beetje droevig van die treurige spuugtics.

Maar we zouden we fijn eten mee naar huis nemen en dat is altijd leuk!

Natuurlijk zaten we een half uurtje laten aan tafel met een veel te grote loempia op ons bord en is de helft van alles alsnog in de vriezer verdwenen. Maar dat is wel handig voor drukke dagen.