Kookblog RozeMarijn

P. komt hier soms op dit blog voorbij in gekke eetquotes. Op Twitter wil ik nog wel eens quasi-klagerig doen over zijn kookkunsten. Maar de waarheid is: ik heb niets te klagen. Goed, hij heeft een beperkt repetoir en als ik ‘s ochtends zeg “er ligt nog gele peen en venkel, misschien kun je risotto maken“, dan is de kans groot dat ik ‘s avonds arboriorijst met daadwerkelijk enkel gele peen en venkel erdoor eet (“En een bouillonblokje!“). Of poffertjes, dat maakt hij het liefst elke week wel een keer, maar dat weet ik toch te beperken tot maximaal twee keer per maand, want poffertjes zonder groenwaar voelt niet als een maaltijd.

Maar hij kookt vers en dat is al heel wat. Hij vindt het leuk om ‘s middags met T. een ei te eten en als ze naar het Vlaamsch Broodhuys gaan voor een Frans brood, eindigen ze saampjes met een croissantje aan een tafel.
Soms heeft-ie zelfs een uitspatting en maakt hij ineens een groententaart met een recept van internet. Het kant-en-klaar schap van de supermarkt weet hij in elk geval vermoedelijk niet eens te vinden. En net als ik vindt hij diepvriespizza’s vies.

Een romantisch zelfgemaakt diner van hem voor mij zal ook na negen jaar samen wel niet gebeuren, maar als ik thuis kom van werk, staat er versgemaakt eten op tafel en dat is waardevol.