Kookblog RozeMarijn

Ik dacht vanmiddag terug aan een uitzending van Metropolis die ging over opvoeding. Aan het woord kwam een vrouw die de verslaggevers spotten in een speelgoedwinkel. Ze koopt een cadeautje voor haar kind. De gelegenheid? ‘Geen’. Moedergevoelens, je loopt langs zo’n winkel en wil wat kopen voor je kind.

Ik associeer moedergevoelens met andere dingen. Willen dat hij goed eet, ‘s avonds nog even bij hem kijken of hij goed ligt in zijn bedje, lekker samen knuffen.
Ik verwen hem liever met veel aandacht, dan veel spullen. En ik kies toch liever voor minder en ‘groener’, dan voor veel.

Trouwens, net als alle baby’s is T. toch eigenzinnig. Leg je een speeltje neer, dat gaat hij liever aan zijn sok sjorren.

Nee hoor, ik ben niet materialistisch. Alhoewel…

Ja, dat is dus een Le Creuset. Een paarse. En die kleine kreeg ik erbij. Nee, zo hebberig was ik nou ook weer niet, dat ik er twee wilde hebben.

Onze vorige brader, sudder en risottomaker had namelijk onlangs de geest gegeven. En tja, wat doe je dan? Je investeert in duurzaam. En duur. Ik ben de rest van het jaar zoet met heitjes voor karweitjes.
Maar daar hebben we dan wel de komende vijfentwintig jaar een te gekke paarse pan voor.