Vroeger zat ik altijd tien minuten te vroeg bij de bus. Dat had nooit zin, dus heb ik me de gewoonte aangemeten om een twee minuten marge te hanteren. Helaas mis ik daardoor ook de helft van de tijd de bus in mijn woonplaats, want ja, die komt ook wel eens precies op tijd of net iets te vroeg. Met maar eentje in het uur een reden om de marge wat breder te maken, maar helaas lukt me dat nog niet helemaal.
Zo ook van ‘t weekend. In het uurtje dat ik thuis aan het wachten was eenmaal thuis terug gekeerd, kwam nog The River voorbij op de radio. Kleine troost.
Zaterdag had ik mezelf uitgenodigd bij mijn moeder om te komen koken. Ze had de ‘regie’ bij mij gelaten en zoals redelijk gebruikelijk gingen we pas tegen drieën de deur uit voor de boodschappen. Voor die tijd had ik al wel een gezellig brooddeegje gemaakt, die in de zon kon rijzen.
We gingen langs de exoot en blijkbaar verkochten ze er spinazei en prie (sic!), wat ik wel grappig vond. En selderdry. We namen salie mee en tomaten.
Het broodje werd prachtig. Het deeg met gedroogde gist, harde tarwe en doppio zero was bij sessie één al goed gerezen, daarna heb ik het even gekneed en nog even kort laten rijzen en direct daarna op een plaat met olijfolie gestort.
Mijn rotolo (opgerolde gevulde pasta) experiment was leuk, maar het pastadeeg was niet dun genoeg uitgerold. Ook mijn vulling van ricotta en artisjok vond ik te droog. Ik had het gegaard in een vers gemaakte tomatensaus met salie, wat zeker lekker was. Volgende keer dunner uitrollen, vullen met mozzarella, wat groens en weer overgieten met tomatensaus en dan parmigiano erover. Het is een leuk concept en goed uitvoerbaar.
We sloten af met een zelfgemaakte tiramisù waarin Beaumes de Venise zat en geen amaretto.
We slapen er meestal na bezoek, want ’s avonds heb ik echt geen zin in een busrit met overstap. Toen ik vanochtend met douchehaartjes de keuken betrad trof ik mijn moeder aan met een rode ui. Dat was zelfs voor mij wel even heftig. Ik had nog niet eens cappuccino op!
We aten dus roerei bij het brunchen. Heel erg lekker was het, maar ik zeg: niet meer dan eens per kwartaal zoiets. Poes vond al dat eten ook wel erg interessant.
 |
 |