RozeMarijn

De afhaalchinees.

Annemieke — Sat, 11 Oct 2008 06:51:07 +0000

Ik eet nooit bij de Chinees. Er zijn natuurlijk in de grote steden wel een aantal goede, maar bij de meeste voel ik me toch niet thuis.

Afhalen gebeurd nog wel misschien zo’n twee keer per jaar. Het zalvende muziekje in de wachtruimte, de glimmende lelijke zwaaiende porseleinen katten. De reuzevissen in het aquarium zonder groen. De vissen van gister deden iets raars; ze slokten telkens grind naar binnen en spuugden het vervolgens weer uit. Ik werd er nerveus van.

Dan altijd de wetenschap dat ze weer teveel besteld, haast een gimmick. Chinees afhalen gebeurt namelijk altijd met familie, gister met P. en mijn moeder. We wilden wel gado gado, een tofu-groentengerecht en foe jong hai. En natuurlijk ook een loempia, maar als het zo’n reuzeloempia was zouden we er eentje delen. Ze zei dat het niet van die enorme waren en bestelden er drie. Wij zaten als uitgetelde kindertjes op het bankje te wachten en lieten het een beetje aan ons voorbij gaan. Ik ben sowieso moe de laatste tijd en al helemaal na een middagje Alexandrium en P. had de vrijdag gewerkt. Ik zat stiekem de vissen te observeren en werd een beetje droevig van die treurige spuugtics.

Maar we zouden we fijn eten mee naar huis nemen en dat is altijd leuk!

Natuurlijk zaten we een half uurtje laten aan tafel met een veel te grote loempia op ons bord en is de helft van alles alsnog in de vriezer verdwenen. Maar dat is wel handig voor drukke dagen.

Ja hoor, ze zijn weer terug..

Annemieke — Wed, 01 Oct 2008 13:37:31 +0000

En nu ben ik een verwend snuitje.

Spruitjes Mood; maar hoe groeien ze eigenlijk?

Annemieke — Tue, 30 Sep 2008 08:06:42 +0000

Ik lag ervan te woelen in bed. Het begon ermee dat ik ineens zin had in spruitjes. Geen honger nee, maar zin, als in dat wil ik eten deze week. Met een pittige mosterd-kaassaus, waar Eelco het weleens over heeft.

Ineens frustreerde het me dat ik niet eens wist hoe spruitjes groeien. Ik zag ze al als kleine kooltjes liggen op de aarde of toch met zijn allen aan een tak… Of wellicht tegen een boomstam geknuffeld op een rijtje?

Uit pure wanhoop tikte ik de volgende ochtend ook nog www.spruitjes.nl in, in plaats van google. Ze groeien in de oksel van een spruitplant. Op schooltv vond ik er een gaaf filmpje over.

Mijn groententas van aankomende woensdag vertoont nog wat nazomerse trekjes, met onder andere tomaat, paprika, courgette en een pepertje, dus spruitjes zitten er nog even niet in. Misschien koop ik wel los een handje voor mezelf. Die maak ik dan als P. voor zichzelf de andijvie klaarmaakt die ook in de tas zit deze week.

Verse pappardelle met zachte pompoensaus

Annemieke — Sat, 27 Sep 2008 08:01:41 +0000

Laura kwam vrijdagavond eten. We begonnen met een donker broodje en wat van de ’s middag gemaakte kruidenboter en gingen vervolgens pasta maken.

Verse pappardelle met zachte pompoensaus, peen en parmigiano
voor 6-8 personen

pasta
300 gr. grano duro (pastabloem)
3 eieren
1 eetl. olijfolie

Maal de ingrediënten door elkaar met de hand of de machine. Kneed sowieso nog verder met de hand, totdat je een soepel deeg hebt. Als het teveel plakt, voeg je gewoon steeds nog wat bloem toe. Haal het deeg per bolletje (dit kan in 8 bolletjes) enkele malen door de grofste stand van de pastamachine en maak er een dunne lap van door het steeds door een smallere stand te halen, totdat je de kleinste stand hebt gehad. Hang over een pastarek of een kleerhanger. Doe dit tot je alle lappen uitgerold hebt.
Leg 1 lap op een grote plank of het aanrecht en strooi er wat bloem over. Rol het nu op een grove manier in de lengte op. Je krijgt dus echt niet een rol, maar meer een gevouwen lap. Nu snijd je in de lengte-richting slierten van één centimeter breed. Je kunt de slierten nu per stuk ontvouwen en weer over het rek hangen, totdat je de pasta gaat koken. Doe dit bij voorkeur net voordat je de saus gaat maken, anders wordt de pappardelle te droog en gaat het breken. Wellicht is dit op te lossen door er een vochtige theedoek over te hangen, maar dat heb ik zelf nog niet eerder gedaan.

pompoensaus
525 gr. pompoen
400 gr. peen
2 kleine uien
2 kleine tenen knoflook
100 gr. parmigiano reggiano
200 ml. crème fraîche
800 ml. bouillon (wij hadden één heel soffrito blokje erin gebruikt)

Was de pompoen, schrap de peen en snijd beide in stukken. Niet te groot, want het moet wel zacht gestoofd kunnen worden in afzienbare tijd.
Zet een wok of diepe koekenpan op het vuur en stoof de uien en de knoflook even in wat roomboter of olijfolie.
Voeg de pompoen en peen toe en schep het nog enkele minuten om. Giet er dan de bouillon over en laat het ongeveer een kwartiertje pruttelen terwijl je het af en toe omschept. Als de pompoen en peen zacht zijn, is er nog wel vocht over, maar dan is de bedoeling. Zet de staafmixer erop en maak er een relatief gladde saus van.
Voeg nu de room en de kaas toe, wacht tot de kaas gesmolten is en breng het verder op smaak met wat versgemalen zwarte peper.
De saus moet van je lepel aflopen, dus zorg dat het niet te dik is. Voeg eventueel nog wat room of water toe, maar zorg dat je dan ook nog even proeft of het nog zout genoeg is.

Het lage pitje

Annemieke — Sun, 21 Sep 2008 09:34:31 +0000

Het is niet dat ik niet kook. Van de week maakte ik bijvoorbeeld nog appelcompote, die ik inmaakte.
Maar ik ben een beetje ziek geweest en nog steeds en daarbij werkte ik nog wel door, waardoor ik nog meer moe werd.

Voor Koken & Zo zijn wel min of meer de artikelen gereed voor de Week van de Smaak die vanaf morgen online komen!

En vandaag maakte ik een chocoladecake en pompoensoep, vanwege de start van de herfst.

Pizzabattle

Annemieke — Sat, 13 Sep 2008 15:33:52 +0000

Ik stond nog onder de douche toen P. al telefonerend in de badkamer namens A. kwam vragen of er nog genoeg ingrediënten waren voor pizza. We zouden die avond de auto ruilen bij het huis van mijn ouders, die ik de eerste twee weken had en zij de tweede helft van de vakantieperiode van mijn ouders zouden krijgen. Even hadden we overwogen om de auto lekker te houden en niet thuis te geven, maar we kozen toch voor de eerlijke weg.

Met Marijke had ik al overlegd dat we pizza zouden gaan eten en nu belde A. over de ingrediënten, want hij zou de pizza wel gaan maken. Even stopte ik met het shampooen van mijn haartjes. Was pizza niet mijn terrein? In de keuken van mijn ouders? En nu ging A. wel even pizza maken, wat moest ik daar nou van denken…

En zo kwam het dat we die avond zij aan zij beide een pizza stonden voor te bereiden, ik de eerste, hij de tweede. Pah, met paprika nog wel. En beide een eigen deegroller natuurlijk.

Espresso en borrel Bij Marlou

Annemieke — Sun, 07 Sep 2008 19:25:57 +0000

Ik voelde me vanavond herfstig. Ik kwam thuis na anderhalf uur auto rijden in de stromende regen. Op de snelweg zag ik soms geen hand voor ogen, vanwege het opspattende water van al mijn voorliggers. Eenmaal thuis had ik zin in patat en gemakkelijke kleding om me op de bank mee te kunnen nestelen.

Ik was in Rhenen, bij Marlou en Phoenix. We vierden haar verjaardag met wat vriendinnen en natuurlijk met espresso, lekker gebak en wat borrelhapjes, onder andere fenegriekkaas.

Gefrituurde pizza / Estômago

Annemieke — Sat, 06 Sep 2008 20:26:16 +0000

Het mobieltje maakt van rucola ’stanka’ tijdens het smsen. Rucola kent ie niet. Is dat een telefoon van mij? Ik stuurde mijn ouders een berichtje dat ik gefrituurde pizza’s at en een salade rucola-gorgonzola. Zij zitten momenteel in het land der epsresso’s en pasta en ik hoop op een zinnenstrelend berichtje terug.

Gefrituurde pizza dus. Ik heb geen receptje om hier neer te zetten, want ik heb maar wat gedaan en niks opgeschreven. Het is lekker en een leuk concept. In Jamie’s Home staat wel een recept voor een gefrituurde pizza, mocht het je interesseren. Na het frituren (in zonnebloemolie) ruiken de bodems heerlijk, naar brood en beignets.

De film waar we heen gingen was Estômago, een Braziliaanse film. Over eten las ik en hij speelde in het Kijkhuis; verder hoefde ik niet te denken. In de eerste paar seconden staat in het scherm dat het een Braziliaans-Italiaanse coproductie is. “Dat wist ik niet hoor”, fluister ik tegen P.. De eerste zin “dit is gorgonzola”. We hadden vroeg gegeten, dus ik kreeg direct al trek. Een minuut later ontdekken we dat de hoofdpersoon ‘Rozemarijn’ als bijnaam heeft. Ik had het idee thuis te komen. Verder zitten er genoeg konten en ranzigheid in (tja, het blijft Braziliaans) om de eetlust uit te stellen tot na de film.

Maar eenmaal terug echt thuis, moest er direct gegeten worden. Rozemarijncrackertjes met gorgonzola dacht ik zo.

De rode kool die wat op een spitskool leek: rode spitskool

Annemieke — Fri, 05 Sep 2008 07:43:58 +0000

Ik stond enigzins in gedachten de rode blaadjes van de kool te plukken, toen ik bedacht dat ik een wel erg vreemde rode kool in handen had. Ik vond ‘m zowaar mooi. Ik keek er nog wat aandachtiger naar en vond dat de rode kool ineens verdacht veel op een spitskool leek. Maar dan rood. Een rode spitskool, dacht ik, bestaat dat? Ja dus. Wat gegoogle leert dat er begin dit jaar al over geschreven werd.

Weer een nieuwe groente uit de grond gestampt.

En de smaak? Licht pittig, fris, maar of ik dit nu een grandioze aanvulling vind op de al bestaande spitskool en rode kool? Nah.

Het verdween in ieder geval fijngesneden met nog een couscous-tomaten-peterselie salade en wortelsalade in een komijntortilla met nog wat eiwitterigs erin.

Negen uur: het jaren ‘90 moment

Annemieke — Wed, 03 Sep 2008 19:04:44 +0000

Ik had een schaamteloos jaren ‘90 moment. Ik zag het eenzame pitabroodje liggen en kreeg flashbacks naar de tijd dat ik een wat kleiner RozeMarijntje was en er één of andere lobby was om massaal pitabrood te eten (of was het de kaas- of jamlobby?). In ieder geval stond ik er voor dat ik het wist ineens belegenkaas en bramenjam in te proppen.
Ik ken ten minste één iemand die aan mij heeft toegegeven het nog wel eens te eten, de cheezer, en zei zelfs het heerlijk te vinden. Maar ik zal geen namen noemen.

Enfin, heb ik bij deze ook direct mijn eigen vraag beantwoord.