Bladerdeegbakje met rabarbermoes en vanilleroom

4 personen

4 plakjes bladerdeeg
500 g rabarber, gewassen en in stukken
100 ml water
25 g basterdsuiker
50 ml slagroom
50 g mascarpone
vanille (aroma, vanillesuiker, vanillesiroop of vanille-extract op alcoholbasis, dat heb ik)
1 el poedersuiker

Kook de rabarber gaar in het water met de basterdsuiker. Laat afkoelen.

Klop de slagroom stijf en roer er de mascarpone, de poedersuiker en de vanille door. Laat nog even opstijven in de koelkast.

Vet vier lage ovenschaaltjes in met een klein beetje zonnebloemolie, ook de randen. Duw in elk bakje een plakje bladerdeeg en prik de bodem in met een vork. Bak de bladerdeegbakjes mooi bruin in de oven. Prik nogmaals de bodem in met een vork, zodat het bladerdeeg inzakt. Laat afkoelen.

Lepel voorzichtig het bladerdeeg uit de bakjes en leg de bladerdeegbakjes op de bordjes. Schep in elk bakje wat van de rabarbermoes en schep of spuit er de room op.

En hij heeft wel een beetje gelijk: ik eet aardig wat en al helemaal graag roomboter. “Dat komt omdat Ceder ook graag eet”, concludeer ik en ik wijs met twee vingers naar beneden. “Ceder wil drinken!”, beëindigt hij ons gesprek.

Tja. Het grote vreten, weetuwel.

Scharrelen: T. en ik maakten lasagna en ik begon in een opwelling aan chocoladetruffels, die ik vervolgens jammerlijk liet mislukken omdat ik de slagroom, die ik stijf wilde kloppen, vergat en ineens met boter zat. Botertruffels werden het. Lekker waren ze (spreekt de roomboterjunkie).

Afgelopen maandag was een bijzondere dag. Mijn vader was de hele dag over de vloer (en maakte onderstaande foto, de laatste van de buik) om voor T. te zorgen, terwijl ik door het huis liep met al wat weeën, maar met nog niet het idee dat het die dag ging gebeuren. Toen hij rond etenstijd richting huis vertrok, wist hij niet dat al enkele uren later mijn moeder met dezelfde auto weer terug kwam als back-up voor de inmiddels slapende peuter.
Ik bracht enkele uren alleen door onder de douche met twee brandende kaarsjes in de badkamer en toen ik werkelijk absurd high van de door mijzelf aangemaakte endorfinen bijna van mijn kruk viel en maar ‘s richting bed waggelde, was daar binnen tien minuten onze lieve Ceder. De verloskundige, kraamhulp en P. hadden er inmiddels al een koffiesessie op zitten. Dat rook ik namelijk, daar zo alleen onder de douche. En dat heb ik ook even gezegd natuurlijk. Koffie na tienen, hoe verzinnen ze het. En chocolade, dat had ze ook zitten eten daar in de slaapkamer, wachtend tot ik zover was.

Deze hele week staat in het teken van bijkomen, opstarten met C. en wennen aan deze nieuwe gezinssituatie. De kleine heer wordt inmiddels voorzien van de melk die ik produceer en dus zit ik ‘s nachts weer te knagen op crackers met kunstmatige vezels (I’m so sorry), ladingen roomboter en hagelslag.

Mijn zusje maakte trouwens enkele dagen geleden als verrassing onderstaande taart. Zo leuk! Vooral ook omdat ik zelf het geduld niet heb om zo met marsepein te klooien. Fijn dat anderen daar wel behendig in zijn.

Mijn eerste stap in de keuken is inmiddels gezet. Citroensuiker heb ik gemaakt. Want morgen vertrekt onze Katwijkse kraamhulp weer en zij krijgt natuurlijk een lekkere citroencake mee.

Zes uur later bracht ik onze tweede meneer ter wereld, een paar minuten na middernacht, op 17 april. Dat wordt dus lekker kruimelen in bed deze week.

Hij heet Ceder en alles is goed met ons!

In ben pleitbezorger van de dunne thuispizza. Met een pizzasteen kun je fantastisch pizza maken uit je eigen oven die ook nog een dun en knapperig is. Maar onlangs had ik zin in een dikkere pizza, met een lekkere broodachtige korst. En die lukte!

Voor een pizza met een doorsnede van ongeveer 25 centimeter gebruikte ik:
- 50 gram bloem van zachte tarwe
- 50 gram bloem van harde tarwe
- 1 afgestreken tl gedroogde gist
- 1 afgestreken tl zout

Los de gist op in wat lauw water en meng alle ingrediënten tot een nat, plakkerig deeg. Stort dit in een kom met wat bloem erin en dek af met een warme theedoek. Laat het deeg enkele uren rijzen op een warme plek (in de zon bijvoorbeeld of een oven die even aan is geweest).

Leg nu ingrediënten naar keuze klaar en zorg dat ze niet te nat zijn; dus geen dunne tomatensaus (maar beter passata) en laat de mozzarella eventjes uitlekken.

Stort het deeg daarna uit op een werkblad dat met bloem is bestoven en begin met kneden. Voeg steeds bloem bij tot het deeg niet meer plakt. Rol het dan uit tot een pizza met doorsnede van ongeveer 25 cm. en frummel de randjes wat op, zodat de kaas er niet afsmelt in de oven. Strooi wat tarwegries op een pizzaschep en leg het deeg erop.

Beleg de pizza nu heel snel en schuif het de oven in. In een normale oven zouden wel twee van bovenstaande pizza’s moeten passen.

Bovenstaande cake bakte ik voor mijn 31e verjaardag. Van tevoren werd me door oud-klasgenoot Patricia al naar het recept gevraagd, maar die zat op dat moment nog in mijn hoofd. Gelukkig heb ik braafjes de verhoudingen genoteerd.

Lees eerst goed het recept door, want het zijn nogal wat losse stappen. De cake kun je een dag eerder bakken. De amandelsiroop die ik gebruik is van Monin en kun je bij de slijterij en veel koffiewinkels kopen. De amarenensiroop is optioneel, maar mocht je dat willen gebruiken, ga dan even langs bij de Italiaanse delicatessenwinkel.

In het aardbeienseizoen (zo’n beetje juni, juli) kun je uiteraard nog wat smaakvolle aardbeien op de taart leggen. Ook kun je de tussenlaag jam vervangen door zelfgemaakte aardbeienpuree of plakjes aardbei. In dat geval heb je dus maar 200 g aardbeienjam nodig en is de taart minder zoet.

Chocolade-aardbeien-macadamiataart

voor ong. 12 stukken

300 g lichte basterdsuiker
300 g roomboter, kamertemperatuur
6 eieren
400 g bloem
10 g bakpoeder
mespuntje zout
50 g cacao

250 ml slagroom
250 g mascarpone, kamertemperatuur

40 ml + 1 el amandelsiroop

400 g aardbeienjam
optioneel: amarenensiroop

140 g macadamianoten

Verwarm de oven voor op 160 graden en bekleed de bodem van een springvorm (doorsnede ong 26 cm) met bakpapier en vet de vorm dan in met boter. Leg ook alvast wat aluminiumfolie in de oven tegen het lekken van het cakebeslag.
Meng de suiker, boter en eieren. Meng ook de bloem en bakpoeder. Voeg de bloem/bakpoeder, het mespuntje zout en de cacao bij het suiker-boter-eimengsel. Roer er als laatste 20 ml amandelsiroop door.
Stort het beslag in de springvorm en bak de cake in ongeveer een uur tot vijf kwartier gaar.

Prik gaatjes in de cake als het uit de oven komt (dan wordt hij wat vlakker) en laat de cake volledig afkoelen. Haal de cake voorzichtig uit de vorm en snijd ‘m dan horizontaal doormidden (je hebt nu 2 ronde, platte cakes).

Klop de slagroom stijf en meng het met de mascarpone.

Leg één van de twee cakehelften op een bord. Sprenkel er 20 ml amandelsiroop over en smeer er de helft van het roommengsel op. Smeer daarop 200 g aardbeienjam. Druk dan de andere cakelaag erop.

Meng nu de andere helft van het roommengsel met 100 g aardbeienjam (en optioneel amarenensiroop). Smeer dit aardbeienroommengsel op de taart. Het is leuk als dit netjes gebeurd, maar geen vereiste (ik heb daar zelf het geduld en de vaste hand niet voor). Smeer er als laatste nog 100 g aardbeienjam vermengd met 1 el amandelsiroop op.

Als je gezouten macadamia’s hebt: haal iets van het zout van de noten af met wat keukenpapier. Maar de taart is aardig zoet, dus het is voor het contrast absoluut niet erg als de macadamia’s nog iets zoutig zijn.

Plet een groot deel van de noten in de vijzel en houd een handje hele noten apart. Strooi het macadamiakruim over de taart en rangschik de hele noten naar eigen inzicht op een leuke manier.

“Natuurlijk weet ik dat niet zeker. Maar je weet hoe dat gaat met bepaalde zaken: als je ze in huis hebt, dan eet je er meer van. Dat geldt zeker ook voor ijs.”

“Maar de relevante vraag is nu: Is dat erg?”

“Nou, calorisch gezien voor mij in elk geval niet. Ik mag alles eten. Vind ik. In deze conditie.”

Ik kijk naar beneden en zie een daar mijn bolle ‘hij komt er bijna aan’ buik. En ik kijk naar P. en denk ineens aan dat nieuwsbericht van een tijdje terug, waarin geschreven stond dat uit onderzoek was gebleken dat mannen gemiddeld zes kilo aankomen tijdens de zwangerschap van hun vrouw. Ik begrijp ineens waarom.

Dus nu ligt er een bol cassata (minus twee stukjes) in de vriezer. Bij ijssalon Venezia -een van de betere van Leiden- hebben ze trouwens ook nog iets nieuws: een zelfgemaakte ‘magnum’, maar dan met een gezellige naam die ik ben vergeten. Veel lekkerder dan zo’n commercieel geval trouwens! En voor een prijs waarvoor je het niet hoeft te laten; 2,20 euro.
Wij hebben het pistache-ijsje geproefd. Er waren meer smaken: hazelnoot in elk geval en P. dacht ook iets over ‘smurfenijs’ te horen. Maar geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om dat te gaan proeven.

Gisteren waren we voorafgaand aan de ijssalon bij het hippe City Hall (Leiden). We hadden zin in een lekkere pizza en hadden bovendien een klein feestje te vieren: ons buikkind is af en mag officieel geboren worden, ook thuis.

Onze peuter had er ook heel veel zin in en op zijn Smulpaapjes bestelden we niet van de kinderkaart. Deze bestond uit tomatensoep, pasta met tomatensaus, drie soorten friet met snack en een pizza margherita. Pizza met alleen kaas en tomatensaus: ik zie me er niet mee aankomen bij mijn peuter. En dus bestelden we drie normale gerechten: 2x pizza en 1x ‘tortellone’. Wij kunnen gezien het postuur en de eetlust van P. eigenlijk altijd wel drie gewone porties bestellen, want het gaat hoe dan ook op. Maar als ik niet zo’n hongerige man had gehad, dan zou ik voor T. een pasta van de grotemensenkaart in lunchportie of een pizza in kinderformaat met extra ingrediënten hebben besteld.

En nu heb ik zin in een stukje cassata. Zie je nou wel!

31 jaar oud

bijna 37 weken zwanger

chocoladetaart, citroenmaanzaadcake, kaasjes, smeersels

“Ik denk dat ik droom.”

*crunch* “Hmmm?”

“Ik denk dat ik namelijk iemand hoor eten naast me.”

“Hmm?”

“Sterker nog… ik denk dat die iemand mijn zwangere vrouw is, die in bed aan het eten is. In het donker. ‘s nachts.”

“Mja, honger, liga.” *kraakt verder*

Het wil me echter amper lukken om echt stil te zitten. Zo werd ik op dag één van mijn verlof door Janneke Vreugdenhil uitgenodigd deel te nemen aan een nepkipproeverij en werd ik diezelfde week ook nog gebeld voor een interview voor Smulpaapje (beide artikelen zijn hier te lezen) en werd ik benaderd door een nieuwe opdrachtgever (voor recepten dit keer).

Ook deze week hoorde ik leuk nieuws: een quote uit mijn recensie van Homemade Winter op Vegatopia komt op de achterkant van Homemade Zomer, het nieuwe kookboek van Yvette van Boven. Dat is een enorme eer, want op zo’n achterflap staan meestal maar een paar aanbevelingen van recensenten. En ook leuk voor Vegatopia overigens, want onder die noemer komt mijn quote natuurlijk. De dame zelf stuurt mij als dank ook nog een exemplaar van haar boek, dat uitkomt in mei.

En wat gebeurt er in de keuken? Zelfgemaakte seitan (door P.), dikkere pizza (recept volgt, ooit), citruslikeur schudden en verjaardagstaart maken, want zondag aanstaande ben ik jarig.