Traditiegetrouw gaan wij jaarlijks naar Festival Mundial, waarbij de wij bestaat uit de drie vrouwelijke familieleden. Dit jaar deden we een extended version, omdat mijn vader ons versterkte voorzien van telelens. Een soort familie-uitje.
Waar de familie Annemieke komt moet natuurlijk gegeten worden. Ofnee, eerst geplast. Maar dat kan allemaal natuurlijk pas na gepind te hebben. Notitie voor volgend jaar: thuis pinnen, geen zin in lange rij bij enige pinautomaat op festivalterrein.
4 buikjes en 2 eettenten
Het festival stond dit jaar in het teken van Fair Food en we aten ’s middags en ’s avonds bij twee verschillende tenten.
Allereerst kwamen we uit bij de tent met een groot spandoek ‘Little Italy’, wat een concept blijkt van de Fair Food Company. Klonk veelbelovend, viel een beetje tegen. We namen veggie lasagna en een panini met mozzarella (nu vind ik het al snel dubieus als namen verkeerd gespeld staan, je kunt je beter verdiepen in wat je serveert!). In de vegetarische lasagna waren de bladen niet meer als zodanig herkenbaar; overcooked of stond al veel te lang. Het was een grote brij geworden met nog wel herkenbare maïskorrels (waarom moet er maïs is lasagna?). Je kunt beter maar geen lasagna serveren op een festival dus. De panini werd vers bereid en waren nog wel okee. Jammer dat de helft van de mozzarella was vervangen door ordinaire gele kaas, dat doet toch wat schrieperig aan…
 |
Maar dan ’s avonds! Bij de stand van Art Cuisine konden we kiezen uit een saladewrap met hummus of met avocado en een wrap met hot beans. De wraps, die meer leken op de platte broden van de islamitische super dan de mexicaanse versie, werden vers in een houtoven bereid en daarna belegd. Je moest een kleine tien minuten wachten, maar dat was het zeker waard. Marijke laat zien hoe je blij van eten wordt en dat een beetje knoeien ook charmant kan zijn.