RozeMarijn

Het is met een dreumes altijd even zoeken naar tijd voor jezelf.  Een dreumes stopt duplovarkens in het gat van de geluidsbox, graait schuursponjes uit het gootsteenkastje en stapt in het schelpbadje, uit het schelpbadje, in het schelpbadje, uit het schelpbadje, in het sch… enfin. Geen tijd voor jezelf dus.

Als dreumes zo lief is om tussen de middag te slapen, heb je in ieder geval anderhalf uur om even bij te komen. De resterende tijd moet je creatief zijn. Zo hadden T. en ik een dealtje gesloten: ik mocht de aardbeienplanten even bijwerken en de dode bladeren eruit halen, als ik dan de aardbeitjes die ik daarbij tegenkwam aan hem afstond. Synergie. Voor hem althans.
Maar het kan ook minder goed gaan. Toen ik vanochtend bedacht wat we nog aan etenswaren hadden liggen, kwam ik tot een treurige conclusie: sla. Gaandeweg de dag besloot ik met mijn ambitieuze hoofd om focaccia te maken. En dat niet alleen, nee, ook nog kikkererwtensalade en gorgonzolasoufflé’s met vanille. Blijkbaar had ik toch wel interessante restjes in huis.

Dus toen ik op het spitsuur van de dag met verhitte kop eiwitten stijf aan het slaan was, liet T. die inmiddels met één hand aan mijn been hing, de beker die hij in de andere hand had, vallen.
En toen kon ik de eiwitten wegzetten, T. bij de achterdeur zetten, omwille van tijdwinst. Het betekende dat ik ongeveer 15 seconden had om een bezem te pakken en als een speer de scherven bij elkaar te vegen, alvorens smeagol alweer in mijn nek stond te hijgen.

En als meneer dan lekker heeft gegeten (en dat deed hij!), in bad is geweest, nog weer even heeft gegeten (yoghurt), gespeeld, de kat aan haar oren heeft getrokken en na een versje van Annie M.G. Schmidt, vijf liedjes en rijmpjes en vele kusjes later, ein-de-lijk lekker slaapt is het…. mamatij…. papatijd! Want ja, die komt uit werk moet nog eten. Godzijdank is dat eten al klaar en hoeft het alleen nog even heropgewarmd te worden.
Maar na het opruimen van de puinhopen van de dag, kan ik eindelijk, met een koel drankje, in de tuin afkoelen.

Gorgonzolasoufflé
genoeg voor 4 kleine soufflébakjes

20 gr. boter
1 eetl. bloem
50 gr. gorgonzola piccante
2 eieren
150 ml. melk
snufje nootmuskaat
eetl. verse tijmblaadjes
snuf vanillesuiker (wel het donkere spul, met echt vanille, geen aroma) of drupje vanillesiroop

Verwarm de boter in een pannetje, roer er de bloem doorheen. Zet na een minuut het vuur laag en giet er langzaam de melk in tot de massa glad is. Haal van het vuur af. Scheid dooier van eiwit en klop de eidooiers tot een smeuïge massa. Klopt dit door de saus. Smelt weer op het vuur, de kaas er ook door en voeg tijm en nootmuskaat toe.

Haal van het vuur af en laat grotendeels afkoelen.

Klop de eiwitten stijf en roer deze heel voorzichtig door het kaasmengsel. Doe in de vier bakjes en zet ongeveer 20 minuten in een (niet hetelucht, wel voorverwarmde) oven van 200 graden. Direct serveren, strooi of schenk er de vanille over.