RozeMarijn

Je kent het wel als je uit eten gaat, er altijd wel een tafel in de buurt is dat luidruchtig is. Ik geloof dat wij dat vandaag waren. Ook leuk om eens de andere kant te ervaren. Maar die blikken van die twee ouders met hun prinsessedochter (echt, ze had een kroon op..) waren minder leuk. Ze leken niet echt een ander gespreksonderwerp te hebben. Maar wat wil je met drie kinderen van onder de tien, een oma die stiekem wel enorm van al die aandacht geniet en meer dan tweederde Italiaans bloed? Dat levert nu eenmaal veel show op. Ook waren beide opa’s van de kinderen er.. eentje aan tafel en de ander in de bediening, dus dan moet er uitgesloofd worden. Het waren de drie kinderen van mijn neef, die weer de zoon is van de zus van mijn vader.

Mijn camera werd geconfisceerd door Chiara, een negen jaar oude slimme schoonheid. Volgens mijn neef Michèle een niet al te handige zet, want het blijft een kind (en een dure camera), maar om zo’n meisje nou per definitie niet te vertrouwen is ook weer zoiets. Toen ze buiten ging paparazzo ging spelen, mijn tante achtervolgde en ermee ging rennen, dook ik er toch maar achteraan. Kleine fotografe in de dop! Ik vind trouwens het woord ‘zelfportret’ niet iets wat tot de vocabulaire behoort van een negenjarige?

Michèle ontdekte nog dat de cassata die gewoonlijk bij hem werd ingekocht was vervangen door een goedkopere smakeloze variant, wat nog een discussie opleverde en mijn oom vond dat de panna cotta eigenlijk geen panna cotta was. Je begrijpt, ik voelde me helemaal thuis. Maar de pizza’s waren prima en het gezelschap leuk.