Shit P., je bent vergeten de wekker te zetten. Een beetje versuft hmmt hij wat terug. Hoezo? Ik blijf stil, nadenkend. Geen grapjes nu, pfff. Ik maak geen grapje, het is half acht en hij moet toch naar werk? Maar het kwartje valt, zaterdag!
Ineens wakker en vrolijk door deze meevaller, kruip ik nog even tegen hem aan. Ondertussen komt er al wat gepiep uit de babyfoon. We bereiden ons voor op een nieuwe, actieve dag.
T. zit namelijk in de babypuberteit. Dat ziet er ongeveer als volgt uit: lekker aan mama’s haren trekken, je optrekken aan het wijnrek, aan de pannenlappen hangen, de deegroller in je mond willen stoppen, de versterker harder zetten, niet op de commode willen liggen en woest worden als je ouders willen dat je wel even blijft liggen, tegen de tafel aan gaan staan, omdat de afstandsbediening erop ligt en lekker onbezorgd zijn over de gevolgen die het heeft als je wiebelende beentjes het opgeven…. and so on.
Ik denk dat ik dit weekend maar even een tripje naar de stad in mijn eentje plan. In ieder geval voor een nieuwe zeef en voor een nieuwe wijntap.
Het laatste glaasje wijn perste ik uit de Italiaanse tap gisteren. Ik hield ‘m nog even diagonaal, schudde wat en zo kwamen de laatste druppels er nog uit. Voor het weekend had ik al een rood korstkaasje in huis gehaald. L’amour rouge dit keer, een bio kaasje, die smelt op je tong.