Kookblog RozeMarijn

Het Rosenberg trio is het enige muziekgezelschap waarvan ik geen tournee mis.

Mijn muzieksmaak is breed, maar over het algemeen vaak met etnische kenmerken. Ik houd van de Braziliaanse muziek uit Bahia, waarop ik al jaren dans en van de Siciliaanse trompetten van Roy Paci en Aretuska. Moderne balkanmuziek en Flogging Molly vind je tevens in mijn stapeltje cd’s. Ook van de betere salsasoorten, Vivaldi en Maarten van Roosendaal geniet ik.
Maar van de heren Rosenberg krijg ik eigenlijk kriebels in mijn buik, zo lekker is hun muziek

Van ‘t weekend zat ik in een modern theater in Alphen aan den Rijn. Ik zat er met een knoop in mijn buik, vanwege de eerdere gebeurtenissen in het winkelcentrum. Een winkelcentrum waar ik geregeld ben geweest en waar ik me altijd unheimisch voelde vanwege de overdaad aan beton en hoge mate van sfeerloosheid. We begonnen de avond met een minuut stilte.

De zaal is niet erg in beweging gekomen de rest van de avond. Of dit te maken had met de treurige sluier die over de dag hing, of dat dit gewoon een gemiddeld Nederlands publiek was, weet ik niet zeker.
Van eerdere optredens herinner ik me iets meer gejuich en gejoel vanuit de toeschouwers, maar nooit was het denderend feestelijk. Wel altijd een fijne sfeer.

Als bij een gemiddelde Nederlandse theaterbezoeker een vinger ritmisch op en neer beweegt is het al heel wat, krijg ik het idee. Ik en mijn gezelschap –twee andere vrouwen- waren derhalve haast uitbundig te noemen: wij durfden zelfs met ons hele bovenlichaam mee te swingen.

De pauze. Toen wij in de garderobe slash voyer aankwamen, begrepen we ineens waarom het op de toiletten zo rustig was en de rest als een kudde koeien langs ons was gesneld. Zij wisten natuurlijk dat de sukkels die eerst de afslag richting wc namen, zich moesten redden met een lullig flesje cola tijdens de pauze, omdat de wijn al weggegrist was.

Toen het einde van het heerlijke optreden daar was en de Rosenbergjes en consorten al zwaaiend het podium verlieten, fantaseerden mijn zus en ik hoe Nonnie Rosenberg met zijn vingertoppen al aan een glas bier zat en zei “shit, het klapvee gaat maar door, we moeten nog een nummer doen“.
En ja, daar kwamen ze terug en brachten nog Caravan ten gehore.
Hoe je weet dat het optreden echt echt echt ten einde is? Als het “oprotlicht” (ik quote) aan gaat.

Voorafgaand aan de muzikale avond aten we pizza en een door mij gemaakt geïmproviseerd dessert.

Chococakjes met mascarpone en amarenen

100 g suiker
100 g roomboter
2 eieren
130 g bloem
4 el cacao

3 stukjes cantuccini
150 g slagroom
150 g mascarpone
1 eetl amarenensiroop (pot amarenen te koop bij de betere Italiaan, te vervangen door kersensiroop)
6 amarenen (of 6 kersjes, buiten het seizoen uit pot)

Meng de suiker, boter en het ei door elkaar. Voeg de bloem en cacao toe en roer tot een glad beslag (met de hand of met de keukenmachine). Vet ramekins of cupcakevormen in en lepel het beslag erin. Doe in elk bakje een half stukje cantuccini. Bak op 180 graden in ongeveer 30 minuten gaar.
Laat de cakejes afkoelen.

Klop de slagroom stijf. Roer er de mascarpone door en de siroop en laat verder opstijven in de koelkast tot het moment dat je de minigebakjes wil gaan eten. Doe de mascarponeroom dan in een spuitzak en spuit een leuk torentje op de cakejes. Plaats een amarene of kers bovenop en giet er nog wat siroop omheen.

Voor een foto van dit heerlijke gebakje moeten jullie bij mijn zusje zeuren.