RozeMarijn

Om elf uur ben ik gespot in een Onno Kleyn column. We vergeven hem de kleine letter M maar.

Om één uur zagen we dat de voordeur niet meer in het slot viel.

Om drie uur bedacht ik dat ik tot dan toe nog maar 1 boterham en 1 sultana op had. En twee koffie.

Om vijf uur zat ik tijdens een werkbespreking stukjes niet zo lekkere boterkoek en kaasstengels te eten in een warme tussenruimte.

Om zeven uur at ik mole uit de vriezer en bedacht ik dat het recept ervan nog uitgeschreven moest worden (door Tertia ha!), maar dat de foto’s die ik ervan had genomen en bewerkt verloren zijn gegaan bij de herinstallatie van de laptop.

Wat kan ik om negen uur verwachten?

Ik wil het even hebben (heel even maar, ik beloof het) over het woord ‘culinair’. Ik was laatst nogal verbaasd toen ik met enkele culi-collega’s sprak over het woord culinair. Ik wilde het ergens aan ophangen, maar zij vonden het te ‘elitair’. Ik vind culinair een heel down-to-earth woord eigenlijk en hanteer deze zoals het in de Van Dale omschreven staat.

Maar nu ga ik me afvragen wat andere mensen van dit woord vinden en hanteren? Is het inderdaad een woord met een connotatie in de sfeer van verhevenheid en elitair gelul over koken? Of kan ik het gewoon gebruiken zonder dat de rest van de mensheid denkt dat ik duur probeer te doen?

Tijdens een ongeneerd makkelijk maaltje bij de familie slow-food, loopt Con binnen. Ze ziet Marijke, die zo heerlijk onschuldig aan een broodje kan zitten knagen en zegt “lekker hè, zo’n kadetje met kaas?”. Marijke gooit daar zonder verdere gedachte overheen “nou, dat noemen wij hier anders fast-food!”.

Het is weer pizza-tijd.

Neem voor 1 plaat:

pizza-deeg
1 bol buffelmozzarella
2 eetlepels nigellazaad
4 romatomaten, zonder het pulp, in stukjes gesneden

Meng de ingrediënten voor het deeg, kneed het even en laat naar wens wel of niet rijzen. Rol het deeg uit en leg het op een ingevette bakplaat (olijfolie, niet te zuinig nee). Beleg het met de buffelmozzarella die je in stukken scheurt boven het deeg (dan verdwijnt het sap tenminste niet). Zet de pizza nu een minuut of 10 in een voorverwarmde oven van minstens 250 graden. Haal eruit als de mozzarella gesmolten is en de onderkant van de pizza mooit bruin. Strooi er het nigellazaad over en leg er de tomaten op. Zet nog 2 minuten terug in de oven.

“Jij moet ook een recept van mij koken.” Oh? Okee! Maar laat ik ‘m allereerst even hier neerzetten, want dan kan ik het makkelijk terug vinden, wanneer ik venkel heb gekocht, want de bietjes liggen al in de groentenla.

Bieten-venkelrisotto

kopje risottorijst
1 middelgrote biet
½ venkelknolletje, toppen bewaren
1 ui
rasp van een halve citroen
½ boullionblokje of zout
granado prado
neutrale olie, margarine, of boter

Kook ¾ liter water.

Verhit de olie (etc.) in een pan waarin je kan bakken. Bak de fijngesneden ui met de fijngesneden venkel. Voeg de in blokjes gesneden bietjes toe en bak totdat de uien en venkel roodgekleurd zijn. Voeg dan de risottorijst toe en zorg ervoor dat ze in 1 a 2 minuten van alle kanten bedekt raken met de olie (etc.). Voeg genoeg heet water toe om de rijst onder te zetten doe het boullionblokje of zout naar smaak er bij. Blijf roeren en water toe voegen om te voorkomen dat de risotto droog kookt. Proef vanaf een minuut of 15 of de rijst al op beet is.

Voor het serveren de fijngesneden venkeltoppen en de citroenrasp er door roeren, en een beetje granado prado er over strooien.

(recept: Christiaan)

Het is de supermarkt die het handigst op mijn weg naar huis ligt. Beetje van het crappy soort, maar ze hebben er wat ik nodig heb. Het is er druk en ik wacht even tot een vader zijn kindje op de fiets gehesen heeft, voordat ik mijn fiets op een acceptabele manier kwijt kan.

Bij de ingang staat ze er weer. Altijd. Ze lacht weer, bedeesd, maar vriendelijk. Al wat ouder, ik gok net over de zestig, een hoofddoek op Oost-Europese wijze om haar hoofd. Ik groet en loop naar binnen. Gelukkig heb ik maar twee boodschappen nodig, want ik had ook nog een boek gekocht en mijn fietsmand kent zijn grenzen.

Op weg terug naar de uitgang houd ik wat geld apart voor de dame bij de ingang. De straatkrant heb ik volgens mij begin van de maand al bij een ander gekocht, dus ik stort de inhoud van mijn hand in de hare en zeg glimlachend dat ik de krant al heb. Met mijn e-bay oranje Oilily tas en pak biologische volle melk glip ik snel weer verder, voordat de dankbetuiging begint. Dat gebeurt meestal en ik vind het zo ongemakkelijk. Ik voel me al rijk genoeg dat ik mijn geld verdien door een goed stel hersens en niet dag in dag uit bij een supermarkt hoef te staan waar ik vermoedelijk ook nog veel vuile blikken krijg ook en afhankelijk ben van de goedheid van de medemens.

Bij het naar achter rijden van mijn fiets kruisen onze blikken nogmaals en ik zie dat ze haar hand kust, naar de hemel gebaart en me nog een laatste knikje geeft. Ik lach verlegen edoch royaal terug en fiets tegen de richting in naar het kruispunt.

Zaterdagmiddag: Lunch met Laura bij Burgerzaken. Oreganobrood met gegriilde aubergine, raïta en amandelschaafsel.

Zaterdag snacktijd: not for girls blijkbaar. Gewoon ordinaire melkchocolade met rozijnen.

Zaterdagavond met Gijs; bier en cassis. En een verpletterende overwinning van ondergetekende… vijf-nul

Overleg met Vegatopia redactie met een decaff cappuccino en Turkse Pide met 3 lekkere smeersels aan ‘t IJ

Ik had wat couscous over van de maaltijd. En een potje aangebroken slagroom in de koelkast. Tijd voor een experimentje.

Couscouspudding met rozenwater, oranjebloesemwater, sinaasappel en amandelen

De couscous ingekookt met de slagroom, poedersuiker, oranjebloesem, rozenwater en sinaasappelzest. In de vriezer even laten opstijven en versierd met sinaasappelvruchtvlees en geroosterde amandelen.
Best lekker.

Een half zonnetje vandaag, af en toe wat gemiezer. Van het bladeren in het ‘Kookboek van het gelukkige buitenleven’ dat ik ter recensie heb ontvangen van uitgeverij Terra werd ik in ieder geval wel even blij. Anna de Leeuw -culinair fotograaf en één van de twee makers van het boek- maakt zulke mooie beelden. Recensie van dit boek verschijnt binnenkort op Koken & Zo.

We hadden nog een krop eikenbladsla liggen en ik heb de slasoep gemaakt uit dit kookboek. Nooit eerder slasoep gemaakt. Ik vond het niet spannend genoeg tot op heden, maar het smaakte eigenlijk prima. Alleen was de kleur was een beetje dubieus, maar ik had natuurlijk een eikenbladsla gebruikt in plaats van een mooi helder groen kropje botersla. P. zei dat hij niet hoopte dat het smaakte zoals het eruit zag. Charmant.

Het was een ijdel en ijverig dagje vandaag. Kapper, nieuwe foto’s op mijn ‘wie is’ pagina gezet, de was, nog even een woordenwisseling met de buurman die blijkbaar een beetje met zichzelf in de knoop zat.

Er zal niet veel culi-schrijfwerk in zitten ‘t weekend. Ik heb een lunchdate, een poolafspraakje en een redactie-overleg aan het Amsterdamse IJ op zondag.

Ik wil het niet horen. Ik wil het niet weten.
Op de redactie van Koken & Zo is het woord kerst al gevallen. Chagrijnig wordt ik er van. Gisteren had ik het er nog met Lidewij van deli Pomino over dat het vreselijk irritant is als mensen gaan verkondigen dat de herfst al begonnen is. Donder op met je herfst. De zomer duurt nog een hele maand. En dit is nu eenmaal wat het is, dat heet geen herfst, dat heet een Nederlandse zomer.

Ik hoorde dat het volgende week weer wat zou opknappen. Wat voor zomerse gerechten kunnen er nog gemaakt worden?