Kookblog RozeMarijn

Er verblijven regelmatig vreemde figuren in mijn mailbox. Aanbieders van vakantiehuizen, kleding en andere zaken die niks met eten te maken hebben, die dan toch een gastblog willen schrijven over eten. Met wat links naar hun toko erin natuurlijk. Nee, dank u.

Gelukkig vallen er ook leukere mails op de virtuele mat. Zoals de dame die me vroeg arganolie te proeven. Daar had ik nog nooit van gehoord, dus ja, dat wilde ik wel.

Mijn koffiegenoot Anne was enthousiast toen ik haar een proefflesje gaf. Als Marokko-adept kent ze de olie wel. Een ander proefflesje ging naar mijn moeder, die er hopelijk mee gaat koken en niet op haar huid smeert, want daar schijnt de olie ook wel voor gebruikt te worden.
Toen ik de grote fles opende en eraan rook, moest ik vooral aan kalamata-olijven denken. Nu hij een tijdje geopend is, ruik ik ook pinda’s. Ik vind het lekker om de olie over een hartige taart te sprenkelen. Of in een salade. Eigenlijk zoals je andere lekkere oliën ook gebruikt.

Weer even terug naar mijn mailbox. Daar stond Vegatopiacollega Tertia met haar vinger in de lucht. Of er nog notenpoepende geiten aan te pas kwamen? Nee, stelt de PR dame ons gerust. De geiten blijven op hun landje en het werk wordt uitgevoerd door berbervrouwen die geduldig wachten tot de vruchten uit zichzelf uit de boom vallen.

Volgens de importeur zou een fles arganolie bijna uit zijn glas barsten van allerlei vitaminen en mineralen. Dat is leuk meegenomen, maar daar heb je natuurlijk niet zoveel aan, want met deze olie ga je waarschijnlijk niet elke dag koken. Daar is ie veel te bijzonder voor.

Ik heb hier nog een proefflesje liggen. Wie wil?

Morgen plaats ik een recept met de olie: hartige taart met snijbiet, knoflookhangop en arganolie.

Tien maanden lang gebroken nachten hakken er best wel in. Tel daarbij op: een baby die niks liever doet dan aan de tafel en bank lopen, een peuter die eventjes niet zo graag luistert en een kolonie ziektekiemen die over de heren zijn gewandeld en je weet waarom het hier even wat stilletjes is.

Aan de ‘andere kant’ heb ik wel hard gewerkt. Baby & Dreumes Eetfestijn is vernieuwd! Vorige week werd de mooie nieuwe site genoemd in een Volkskrantartikel van Onno Kleyn. Je kunt het ook online lezen.

Zeer spoedig verschijnt er op Puur Gezond weer een nieuwe column van mij over kinderen & eten. Ook heb ik talloze recepten klaar staan achter de schermen.

Nee, ik zit niet stil. Goed dan, op de bank eventjes, met een glas wijn en een toastje gorgonzola.

Polentafrieten

voor 3 personen

125 g polenta (maisgriesmeel)
1 tl grof zeezout
60 ml water
3 tl oregano
80 g kaas belegen
10 g boter
rechthoekige bakvorm (ong. 20×30 cm), arachide-olie of zonnebloemolie

De polenta maak je op dezelfde manier als in dit recept voor polentapunten. Ik schrijf het hieronder nogmaals op.

Doe het maisgriesmeel in een pan met dikke bodem. Doe het zout erbij, de oregano en het water. Breng aan de kook en roer goed. In ongeveer drie kwartier tot een uur tijd krijg je nu een dikke massa. Je blijft de hele tijd roeren, zodat het niet aanbakt.
Roer er nu de kaas door en de boter.

Vet de bakvorm in met boter. Stort de polenta in de vorm en egaliseer de massa met de achterkant van een natgemaakte lepel. Werk snel, want de polenta stijft snel op.
Laat de polenta enkele uren opstijven en snij er dan frieten van.

Verwarm de olie in je frituurpan tot 180 graden. Bak de polentafrieten goudbruin. Doe dit in kleine porties, anders plakken ze in de pan aan elkaar. Strooi er nog wat zout over.

Maart 2011. Dat stond er op mijn pak witte polenta. Maarja, ten minste houdbaar tot…. dat kun je ruim nemen natuurlijk. Ik zag mijn vader wel een beetje benauwd kijken toen P. er aan tafel een grapje over maakte, maar nadat ik hem gerust stelde door te vertellen dat ik geen beestjes in het pak had aangetroffen en ook onze kleinste heer een stukje gaf, at hij kalm verder.
Maar gebruik gerust een minder oud pak voor onderstaand recept.

Puntje polenta met kaas & olijven

Voor 6 personen

250 g (witte) polenta (maisgriesmeel)
1,5 tl grof zeezout
1,25 l water
3 tl oregano
1 tl basilicum
2 tl tijm
175 g kaas, jong-belegen of belegen
15 g boter
100 g taggia olijven
zwarte peper uit de molen

Ook heb je nodig: extra boter om in te vetten, takjes rozemarijn en paprikapoeder ter garnering en een bakvorm van ongeveer 26 centimeter doorsnede.

Stort het maïsgriesmeel in een pan met dikke bodem. Doe het zout erbij, het water en de kruiden. Breng het aan de kook en roer goed met een houten lepel. In ongeveer drie kwartier tot een uur tijd krijg je nu een dikke massa. Je moet de hele tijd blijven roeren, zodat het niet aanbakt.
Wanneer de polenta lekker zacht en romig is (geen harde stukjes), roer je er de kaas door en de boter. Proef even en breng nog verder op smaak met zout en peper.

Vet een bakvorm in met boter. Stort de polenta in de vorm en egaliseer de massa met de achterkant van een natgemaakte lepel. Werk snel, want de polenta stijft snel op!
Druk de olijfjes erin en laat de polenta opstijven.
Schuif de bakvorm in de oven om de polenta op te warmen. Snij de polentataart dan in stukken en garneer de punten met paprikapoeder en een takje rozemarijn.

In gezondheidsland maakt men zich al een tijdje druk over te veel suiker in ons eten. Het zit tegenwoordig overal in: sauzen, soepen, tussendoortjes en ander kan-en-klaar spul.
Het is geen nieuw punt van discussie. Eind jaren dertig maakte men zich er ook al druk om!

p.s. In de Volkskrant van vandaag staat een stuk over kinderobesitas.

Onno Kleyn organiseert de komende maanden zondagmiddaglezingen met culinaire thema’s. Vandaag was de kick-off met Mac van Dinther, die vertelde over de kunst van het restaurantrecenseren. Tot en met april zijn er nog vijf lezingen om van te genieten.
Onno zelf houdt twee lezingen over culinaire geschiedenis. Op 3 februari behandelt hij de periode van de prehistorie tot het ontstaan van de restaurants en de haute cuisine in Frankrijk, begin 19^e eeuw. De week erna vertelt hij over de ontwikkeling van de (Franse) gastronomie vanaf het begin van de 19^e eeuw tot heden.
In maart is de roodminnende dame Karin Luiten aan de beurt om tips & tricks te onthullen op het gebied van culinair bloggen. Ook Harold Hamersma, gevierd wijnschrijver, is in maart aan de beurt en vertelt over wijnschrijven. Hij zal onder andere vertellen over het beschrijven van smaak voor een ongeschoold lezerspubliek.
In april sluit Clara ten Houte de Lange de reeks lezingen af en zal vertellen over het ontwikkelen van recepten.

Wil je ook een lezing bijwonen in het Okurahotel in Amsterdam? Bekijk hier de details!

Er was een tijd dat ik de winter verfoeide. Niet alleen zat de bewolking in mijn hoofd, maar ook trok ik de kou buiten erg slecht. Nee dan de zomer. Zwierige rokken, framboosjes, ijskoude citruslikeur, het betere werk.
Hoewel ik in de winter nog steeds iets harder moet werken om lekker in mijn vel te zitten – ik ben nogal gevoelig voor de donkere dagen – zie ik nu de schoonheid van dit seizoen. Ondanks alle honderden bestaande verkoudheidsvirussen die zich aan mij en mijn gezinsleden opdringen, zie ik genoeg om van te genieten.

De winterpostelein en raapsteeltjes daargelaten, zit de winter namelijk vol geweldige groente en fruit. Bloedsinaasappels alleen al zijn het trotseren van de kou waard. Maar ook spruiten, pastinaken en schorseren. Wie laatstgenoemde weer eens wil eten, moet ze deze maand trouwens bij Albert Heijn halen. Dan krijg je er namelijk een recept van mijn hand bij.

Mijn grootste winterliefde is de bergamot. Vorig jaar ging ik behoorlijk los met bergamotrecepten. Ik heb gemerkt dat er twee citrusvruchten verkocht worden als bergamot. De ene zie je hierboven en de ander op deze foto. Ik hoop ze dit seizoen naast elkaar te kunnen proeven, want ik heb het idee dat ze amper van elkaar verschillen in smaak. David Lebovitz schreef er eerder ook al wat over.
Ik zag in de winkel ook boterraapjes liggen. Die at ik nooit eerder, spannend!

Stoofperen zijn eigenlijk een beetje raar. Ze zijn niet zo explosief zoet en sappig als een rijpe handpeer, maar de bite is wel weer lekker. Ik vind het wel leuk om een stoofpeertje als dessert te eten. Met port en een stukje pure chocolade.

Stoofpeertjes met port en rood fruit

4 stoofpeertjes
100 ml port
150 g gemengd rood fruit, vers of uit de vriezer
2 stokjes echte kaneel
5 kruidnagels

Schil de peertjes en laat het steeltje zitten.

Pureer het rode fruit tot een gladde saus.

Zet de peertjes in een kleine pan en giet er de port en de rodevruchtensaus over. Doe de kaneel en kruidnagels erbij en laat de peren met een deksel op de pan op laag vuur stoven tot ze gaar zijn.

In Rome eten ze Romeinse pizza’s en in Napels eet men Napolitaanse pizza’s. De pizza’s in de hoofdstad zijn dunner en knapperiger dan die in het zuiden van de laars. In Rome schijnt de korst minder dik en broodachtig te zijn en knapperig. Ik zeg ‘schijnt’ ja, want ik ben nooit in Napels geweest en van Rome herinner ik me veel, maar niet specifiek de korst van de door ons gegeten pizza’s. De aardappelpizza die ik er at, was bovendien ‘al taglio‘ en zonder korst.
De korst van mijn aardappelpizza is best knapperig, maar of hij officieel Romeins mag heten, weet ik eerlijk gezegd niet.

Romeinse pizza met aardappel

Voor 1 bakplaat vol of 2 ronde voor op een pizzasteen

150 g bloem
150 g fijne tarwegries (semolina rimacinata)
2 tl gist
2 tl zout
water
olijfolie
600 g vastkokende aardappels
1 buffelmozzarella (125 g)
el rozemarijnnaaldjes, gehakt
zwarte peper uit de molen

Meng de bloem en tarwegries en roer er het zout door. Los de gist op in handwarm water en giet het op de bloem. Doe er een scheutje olijfolie bij. Blijf vocht toevoegen tot je een soepel deeg hebt. Het mag nog aan de natte kant zijn, want het mag nog een paar uur rijzen.

Zet de bak weg op een warme plek. Stort na een paar uur het deeg op een met bloem bestoven werkblad. Kneed het deeg door met nog wat extra bloem en gries tot het een soepel deeg is dat je makkelijk uit kunt rollen.

Kook de aardappels gaar in water met zout en snij ze in plakjes van een paar millimeter.

Ik bak mijn pizza’s het liefst op een pizzasteen (al is mijn tweede SMEG pizzasteen ook uit het niets kapot gegaan, dus die koop ik niet meer) en rol het deeg uit tot een lap die op een pizzaschep past. Als je op een bakplaat bakt, dan moet je die eerst even invetten met olijfolie voordat je het deeg erop legt.

Scheur of snij de mozzarella in kleine stukjes en beleg de bodem van de pizza ermee. Leg er de plakjes aardappel op en strooi er de rozemarijn en peper over.
Zet de pizza in de oven tot hij een krokante bodem heeft en van boven goudbruin is.