Kookblog RozeMarijn

Vanmiddag reisden we af naar natuurgebied Amsterdamse Waterleidingduinen. We maakten een wandeling vanaf De Zilk. Een ontzettend mooi gebied en een goede keuze als je in de winter wilt dat de zonnestralen je snuit bereiken (i.t.t. bos). Het was goed koud, maar P.’s hand was lekker warm en we onderhielden onszelf met een denkbeeldig gesprek met ons toekomstige kind. We leerden hem over de vosjes en hoe die onder de grond zaten en over hoe hun holletje fijn was voorzien van een klimaatneutrale verwarmingsinstallatie, die je dus kunt herkennen aan het zonnepaneeltje wat er boven de grond uitstak. Of was dat zonnepaneeltje toch voor de voederbak van de runderen?

In ieder geval trokken de prachtig roodbruine runderen over de weg heen en werden we op een gegeven moment omringd door die beesten. Er waren kalveren bij en ik zag ook een stier. Even daarna lazen we op een bordje dat je niet moest stil staan bij de beesten en al helemaal niet bij de kalveren en twee stieren. Kunnen ze dat niet in een neon luchtreclame vertellen i.p.v. op een minibordje ergens aan het begin van een pad?
We hadden inmiddels al 4 kilometer afgelegd en wachtten nog steeds op de afbuiging naar links die moest komen toen ik naar rechts keek en zes bambi’s met grote ogen naar ons zag kijken.

Nog steeds die afbuiging naar links niet en volgens onze inschatting nog een half uur zonlicht. Ik begon de wandeling ineens wat minder ontspannend te vinden en toen de hardloper die we aanschoten zei dat we ons inderdaad best wel terug richting ingang moesten begeven, vond ik nog minder leuk. Vooral niet toen hij vertelde dat er geen afbuiging naar links meer kwam en we dezelfde route terug moesten lopen.
Vijf kilometer terug met een afnemende hoeveelheid zonlicht, invallende schemering, geen kaart en die runderen weer op ons pad, leek ineens helemaal niet zo leuk. Natuurlijk omdat ik eigenlijk al stiekem een beetje moe was (zwangerschapslichaam: verweking van het gestel, hyperventilatie en pijn in de onderrug) en dat nog niet had willen toegeven aan mezelf.
P. pakte mijn hand, we zetten er flink de pas in, ik verbeet me en begon maar te dromen over die hete spaghetti waar we aan toe waren en die ik ging maken als we ooit nog thuis zouden komen.
Iets voor vijven kwamen we terug bij onze felgekleurde auto en reden richting Leiden met tachtig kilometer per uur weer terug naar huis.

Pittige spaghetti

spaghetti voor twee (150-200 gr.)
1 bakje kerstomaatjes (als je tenminste goede kunt vinden, die van mijn bioboer zijn lekker, anders kun je er wat anders groens in doen, zoals heel fijn gesneden venkelknol en wat gedroogde tomaten)
1 teen knoflook of in mijn geval een kneepje van de Italiaanse knoflookpuree die ik had liggen
1 klein potje bio crème fraîche
bijna een heel zakje parmigiano regiano of grana padano (ong. zes eetlepels)
paar gedroogde peperoncini en roze peperkorrels uit de vijzel
lepeltje gedroogde oregano
zwarte peper
olijfolie en boter

Verwarm een milde olijfolie met de roomboter en bak hierin de pepertjes en de knoflook. Bak kort de kerstomaatjes mee en voeg de room en kaas toe. Breng op smaak met de oregano en versgemalen zwarte peper.
Schud de in gezouten water gekookte spaghetti erdoor. Giet als de spaghetti van het vuur is er nog een scheutje lekkere olijfolie over.
Wij aten er nog gekookte worteltjes bij, want een bakje kerstomaatjes is wat matig qua groenvoer.