RozeMarijn

Als een volleerde baby lig je te drinken. Ik schuif met één hand mijn bordje met fruit dichterbij. Bij het eerste partje appel dat ik zachtjes wil eten, gaat het al mis. Ik vergat één ding: een granny smith kun je niet stiekem eten. Ik voel al hoe je van de borst afschiet en naar me kijkt. Langzaam draai ik mijn gezicht richting jou. Natuurlijk lig je me aan te kijken alsof het de meest serieuze zaak ter wereld is. Ik knaag rustig verder en jij blijft staren. Ineens gaat je armpje niet erg gestroomlijnt, -maar trefzeker genoeg- omhoog richting mijn vorkje. Als ik mijn stukje appel heb weggeslikt, hap ik snel naar je handje. Je moet lachen.