Ik kreeg een cadeautje in mijn schoot geworpen toen ik terug naar huis fietste. Ik was een beetje in gedachten, toen mijn aandacht werd getrokken naar een weide rechts van het fietspad. Een kudde van tien zwarte schapen rende als een gek door de wei en opeens sprong één schaap met alle vier de poten tegelijkertijd de lucht in. Ik kon nog net rechtsaf slaan, de weg in waaraan ze stonden, want zo’n gratis spektakel kon ik wel gebruiken. Het was hilarisch, want als ze net weer even tot bedaren waren gekomen, kreeg eentje het weer op zijn heupjes en renden ze als een stel kleuters weer achter elkaar aan, afwisselend de lucht in springend.
Eenmaal thuis begon ik aan de geplande pompoen-wortelsoep. Erbij wilde ik turks brood eten met twee dipjes. De eerste bestond uit de kaas die in onderstaand pakje verscholen zat. ‘White cheese’ stond erop, van buffelmelk. Ik verwachtte een milde mozzarella-achtige kaas die ik wilde pureren met halfdroge tomaten. Smeerbaar was het zeker, maar mild? Het eindresultaat was afgrijselijk zuur en voor maar één doel bestemd… Had er niet al een lichtje moeten gaan branden bij het zien van die enge lachende kaas? Aanvankelijk vond ik ‘m wel grappig.
Gelukkig was de hummus-olijvendip met wat extra tahin wel in orde.