RozeMarijn

Altijd als ik boodschappen doe op het pleintje bij de turkse supermarkt en bakker mag ik een gezellig broodje halen. Vijftien lagen deeg met een klein beetje spinazie en geitenkaas ertussen, flink vet opgeleverd. Heerlijk!

Als je er binnen komt wordt je ingepalmd door de grilllucht, maar gelukkig is aan de andere kant van die ene vierkante meter ook nog een stukje bakkerij. Eenmaal weer buiten met het broodje naar keuze, ga ik lekker ergens op de stoep zitten en peuzel ik mijn broodje op. Tegen de tijd dat dat gelukt is, is het hele papieren zakje al doordrenkt van de olie. De rest van de middag hoef ik in ieder geval niet meer te eten.

Ik heb altijd moeite mezelf in te houden in die turkse supermarkt. Mijn fietsmand zat eigenlijk al vol met een sporttas, dus echt veel kon ik niet meenemen. Helaas trok ik me daar niks van aan en eindigde ik met de sporttas op mijn bagagedrager zonder snelbinders en de tassen groenten, olijven en amandelen in de mand.

Een meloen, een mango, kalamata’s, rode ui (want morgen maak ik Grieks!), tomaten… en een bakje met iets raars. Ik was nieuwsgierig naar deze vreemde aardbeitjes. De man bij de groenten vertelde me dat het een kruising tussen een aardbei en een framboos was. Maar een beetje googlen leert me toch dat het de frambozenaardbei moet zijn*. Ze zijn zo lief en lelijk dat je er een kusje op wilt geven. Maar ze smaken afgrijselijk zoet, net een snoepje. Iets te zoet voor mij.

*als ik toch verkeerd zit hoor ik het graag