Toen mijn peuter nog een dreumes was, vond ik het leuk om een bordje te maken met allerlei aparte onderdelen die samen bijvoorbeeld een salade kunnen vormen. Laat een dreumes maar eens alleen met een bordje vol eten en binnen no time ligt toch alles door elkaar. Do It Yourself salade dus.
Bijvoorbeeld: een blad sla op een bord leggen met daarop partjes appel, stukjes harde geitenkaas en een paar walnootjes. Ernaast een klein bakje met dressing: olijfolie en balsamico of wat kwark met een likje mayo.
Zo kun je variëren tot je erbij neervalt. Partjes tomaat, mozzarella, pijnboompitjes en een basilicumdipje. Of avocado, koude boontjes en reepjes paprika. Enzovoorts.
Onze peuter is 3 jaar geworden. Ik maak de stand op: hij lust nog steeds zo’n beetje alles en eet lekker. Maar hij is duidelijk erg bezig met andere dingen en wil nog wel eens ineens van tafel gaan. Of hij zegt halverwege zijn bord dat hij vol zit, maar vraagt vervolgens wel om yoghurt. Dat is een uitdaging voor ons, want tot op heden ging het allemaal vrij makkelijk aan tafel.
Het moeilijkste is nog wel om niet in een soort van straffen-en-belonen gesprek te belanden.
“Ikke heb volle buikie.”
- “Okee, dat kan, dus je bent klaar met eten?”
“Ja. Yoghurt hebben?”
- “Nou, er ligt nog eten op je bordje, dus dan gaan we nog geen yoghurt pakken.”
Moeilijk moeilijk. Want de link tussen eten en wat erna kan komen is al gelegd. Ik probeer dan uit te leggen dat als zijn buik vol is, er ook geen plek voor yoghurt meer is en als zijn buik niet vol is, er ook eerst nog eten van zijn bord bij kan. Yoghurt (of iets dergelijks) is extra, voor als we nog wat lusten. En hij weet inmiddels dat we geen eten willen weggooien. Met de uitzondering voor iets dat hij echt niet lust trouwens, want tegen heug en meug eten is geen goed idee.
Vandaag hadden we weer een gesprek als hierboven. De yoghurt kwam echter alvast op tafel omdat we wel zo’n beetje het eten wilden afronden. Nou, meneer gooide in rap tempo zijn Thaise groene curry naar binnen. Vanwege het vooruitzicht van de yoghurt. Tja.
Goed, hij is nu drie. Zijn tante had zijn verjaardagstaart gemaakt, want zij kan dat leuk.
Omdat de mooie taart te klein was voor alle visite, had ik er nog een simpele gevulde cake bij gemaakt: een zelfgemaakte cake doormidden gesneden en tussen twee stukjes een laagje mascarpone en vlierbesjam/mangojam.
We hadden ook nog tramezzini gemaakt en uit de keuken van de oma van T. en C. kwamen heerlijke koude quiches.
Hij is er hoor, ons tweede smulpaapje-to-be. En als hij net zo lekker eet als hij nu aan de borst drinkt, dan zul je mij niet horen klagen.
Zie hier een fotootje en een iets uitgebreider bericht!
Het is aftellen hier. Binnen nu en maximaal nog een maand zal onze zoon geboren worden. Daarom is het hier wat rustig.
Mochten jullie leuke eigen recepten voor baby en dreumes willen delen, dan lijkt me het leuk om ze te plaatsen! Je kunt het mailen naar info @ annemieke . net
Het wordt warmer. Niet van het niveau bikini, maar wel van het niveau ijs: het kan weer. Zelf ijsjes maken is leuk, maar de standaard formaten ijsvormen zijn veel te groot voor kleintjes. Ik kocht daarom deze tamelijk ‘bling bling’ achtige ijsvormpjes van Green Jump, die ook nog eens goed in onze vriezer passen. Wij hebben namelijk maar twee vriesvakjes en structureel te weinig plek.
Ons eerste ijsje: banaan-karnemelk: pureer een rijpe banaan met een scheutje karnemelk en giet er daarna nog meer karnemelk bij. Ik goot er ook nog wat vanilledruppels bij (wij hebben geen aroma, maar dat mag natuurlijk best). In deze vormpjes moet het ijs vier uur opstijven.
Onze peuter kan er trouwens maar niet over ophouden; hij wil nu graag elke avond na het eten een ijsje. Yoghurt is blijkbaar passé.
Het eerste eigen recept van mijn peuter is een feit. Tijdens de lunch zaten we aan tafel en voor hem stond een kopje thee. Ook lag er een kontje citroen op de tafel. Hij pakte ineens de citroen, begon hem uit te knijpen boven zijn thee en besloot tenslotte om gewoon het hele stuk in zijn kopje te gooien.
Hij mompelde er iets bij, nam een slok en riep: “jaaaaa, smaak naar citroen!”
Wat lezers hebben behoefte aan een blog over ontbijten. Zij vragen zich af hoe je ‘s ochtends kunt variëren. Ik antwoord met een wedervraag: moet dat, veel variatie?
Wij ontbijten eigenlijk elke doordeweekse ochtend met een boterham. Van ontbijtgranen en cruesli moeten we hier echt niks hebben (veel suiker, maar geen vet, wat heb je daar nou aan?) en brood gaat er prima in.
We variëren overigens wel met het soort brood, want elke dag dezelfde boterham gaat vervelen. Zo hebben we biologisch brood van de biowinkel, zuurdesembrood van de Friese bakker en gistbrood uit de supermarkt.
Als beleg is er keuze uit pindakaas, een notenpasta en stroop. Kaas en ander hartig beleg is er voor tussen de middag en hagelslag en chocoladepasta komen alleen in het weekend op tafel.
Soms als meneer een geen-brood moment heeft, pak ik de fruitmand.
Hier schreef ik eerder al wat over broodbeleg voor de allerkleinste ukkies. Grappig om te lezen hoe ik mij anderhalf jaar geleden voornam geen broodbeleg met figuurtjes te kopen en inderdaad hebben we het nog nooit gekocht!
En hier nog wat meer inspiratie:
- banaan met sesampasta
- avocado
- zachte tomaat
- komkommersalade
- bijzondere jam, bijvoorbeeld duindoornjam
- pompoenhummus
- eiersalade
Wie wel eens komkommer raspt op een fijne raspstand, weet hoeveel sap er uit de vrucht komt.
Zonde om weg te gooien, want komkommer is lekker en komkommersap dus ook!
Vang het sap dus op en leng aan met een beetje water. Al geschikt voor oudere baby’s die soms al wat anders dan melk krijgen en natuurlijk ook dreumesen. Mijn peuter vond het echt geweldig.
En de ouders? Die maken een glas komkommer-sinaasappelfrisdrank.
Ja hoor, en nu is er ook een website: www.smulpaapje.nl. Hierop worden restaurants verzameld die wel een goed kindermenu hebben. En vandaag in het AD ook een gaaf stuk over dit initiatief. Susan is onze shining star en het AD artikel haalde zelfs het RTL ontbijtnieuws van vanochtend.
Nou, nu heb ik bij wijze van uitzondering dat ontbijtnieuws opgezet, want als ik ergens wel onwaarschijnlijk veel jeuk van krijg, dan is het van Jan de Hoop die over Hyves begint.
Gisteren zijn we overigens geïnterviewd voor een groot ouder-kind tijdschrift, waarover later meer.
